Dead Man Walking (1995)

Wauw, wat een verhaal, wat een film en wat een ijzingwekkend goede acteurs die Sean Penn en Susan Sarandon. De kilheid en zakelijkheid van de executieprocedure wordt goed weergegeven, tenminste ik denk dat het zo zal gaan. Ook nog een schitterende muziek.

Een sterke film van Tim Robbins die niet aan zijn proefstuk toe is met deze gevangenisfilm al is de insteek we van totaal andere aard dan The Shawshank redemption natuurlijk. De doodstraf als thema staat hier centraal en dat is sowieso maatschappelijk een gevoelig thema. Toch wenst Robbins geen partij te kiezen en tracht hij zo objectief en neutraal mogelijk de film te presenteren. Het is fijn op te merken dat hij beide versies, beide partijen belicht. Toch helt zijn visie over naar de afschaffing van de doodstraf, en dat is een mening die ik deel en apprecieer (maar dit terzijde). De emoties van de dader en de slachtoffers worden beiden toegelicht. En soms valt dit tegen voor de soms erg naïeve non Helen. Zo erg zelfs dat haar eigen omgeving (de kinderen) moeilijk blijf weten met haar bezoekjes aan de racistische moordenaar. De gesprekken met de ouders van de tieners vond ik dan ook erg pakkend. Penn geeft erg goed gestalte aan de terdoodveroordeelde Matthew Poncelet. Het personage deed me zelfs wat denken aan Derek (Edward Norton uit American History X) waarbij Poncelet ook zwarten haat en nazi's verheerlijkt. De korte flashbacks van de misdaad vond ik goed verwerkt in de film en geven een bepaalde schwung en doorbreken de soms net iets té religieuze insteek van de film.

Hoe dan ook Dead Man Walking (wat een vreselijke tekst) hier loopt een dode man is zeker de moeite waard als je van karakterrollen houdt. Topper in zijn genre. Het schijnt dat dit geroepen wordt als een ter dood veroordeelde naar de plaats van executie wordt geleid, maar dat kan natuurlijk een verzinsel zijn om het allemaal wat meer dram te geven, of de doodstraf al niet dramatisch genoeg is.