A Place in the Sun (1951)

Ik geef hetzelfde cijfer als de vorige spreker. Ook ik vond het een goede film, maar de reden dat er toch geen hele hoge score uitrolt is precies de tegenovergestelde van The One Ring. Ik vond namelijk dat het na de 'moord' pas voorspelbaar en minder goed werd. Het eerste uur vond ik juist veruit het beste. Mooi om te zien hoe George zich buitengesloten voelt van het wereldje waar hij zo graag toe behoort en zich vervolgens vastklampt aan een normaal arbeidersmeisje. . Erg goed gespeeld door Clift.

De tegenstelling tussen de twee vrouwen in het leven van George wordt duidelijk gemaakt aan de hand van hun kleding, juwelen, make-up en de bijhorende interieurs. Shelley Winters draagt goedkope kleren; Liz Taylor draagt galajurken van Edith Head. Op de avond van z'n verjaardag gaat George van het riante huis van de Eastmans naar het huurkamertje van Alice met een klein tafeltje en een bed. Z'n driehoeksverhouding draait niet enkel om de keuze tussen twee vrouwen, maar ook tussen twee levensstijlen. Een toekomst met Angela Vickers lijkt te mooi om waar te zijn. Het onderwerp abortus mocht niet expliciet vermeld worden in 1951, maar onmiskenbaar gaat het gesprek met de dokter daarover. Dit conflict draait uit op een schuldvraag. Technisch gezien heeft George Alice niet vermoord, want ze is zelf gevallen. Hij was echter van plan haar te vermoorden en heeft niets gedaan om haar te redden. De aalmoezenier besluit dat George schuld heeft aan haar dood, ook al heeft hij haar niet geduwd. Montgomery Clift hoorde bij een jonge generatie met een nieuwe acteerstijl. Je ziet z'n innerlijke spanning aan z'n verkrampte schouders, z'n scheve zithouding en het zweet op z'n gezicht. Liz Taylor zou vaker glamoureuze rollen krijgen, terwijl Shelley Winters meestal het lelijke eendje zou spelen. Op het bal is een pooltrickshot te zien en veel figuranten. Bess Flowers behoort tot de schrijvende pers tijdens het proces. Het eerste uur is erg donker. Het zonovergoten Lake Tahoe vormt hiermee een contrast, als symbool voor de hoop op een uitweg. Opeenvolgende scènes overlappen elkaar door een dissolve. De camera registreert meestal afstandelijk. Alleen tijdens de romantische scènes met Clift en Taylor zijn er close-ups om een intieme sfeer op te roepen.

Sierlijke en charismatische Taylor, wederom. Een zuiver pleonasme lijkt me. Een meer naïevere rol van haar met de onvoorwaardelijke liefde, maar nog steeds zo gracieus als altijd. Dat viel ook George op toen hij haar voor het eerst zag. Op slag smoorverliefd (wie niet?), maar denkend 'totaal onbereikbaar', economisch noch fysisch ... Je begint dan maar een relatie met één van de arbeidsters van de werkvloer. Ook niet slecht, en realistischer, al scheelt er ook wel wat met die vrouw. En je zit er dan mee en je wilt er vanaf. Alleen is simpelweg dumpen niet echt aan de orde als je emotioneel wordt gechanteerd. Het levert een interessante driehoeksverhouding op totdat het web steeds strakker en strakker wordt aangespannen. De film evolueert ook na halfweg van een romantische film naar een misdaadfilm. Hoewel George nu niet bepaald één van de snuggerste acties stelt, wordt het politioneel onderzoek wel erg snel afgehaspeld. De puzzelstukjes vielen al bij al makkelijk in elkaar. Maar de klemtoon van de film ligt elders en blijft teren op George die de onbereikbare liefde heeft en wil behouden. Er is veel aandacht voor George tijdens de driehoeksverhouding. Dat is de kern van de film. Zijn verleden is ook vrij simpel verhaald en strookt toch niet echt met zijn voorkomen of présence.