Black Butterflies (2011)

Vermoeiende film. De absurdheid van de apartheid bekeken door de ogen van een psychopathische bordeliner. De setting is beklemmend, filmtechnisch scoort de film hoog, maar de rol van Carice van Houten is storend en bij tijd en wijle irritant. Haast onmogelijk om empathie op te brengen voor haar karakter. Zonde. *2.5

Een depressieve film. Het beeld past erbij, het heeft iets donkers en droevigs, en ook het acteerwerk vind ik goed. Het verhaal wist mij te boeien en de gedichten vind ik mooi. Het geeft de film iets poëtisch. Ik had niet eerder van Ingrid Jonker gehoord. Haar levensverhaal raakt me. 4*

In de eerste speech na zijn vrijlating citeerde Nelson Mandela het gedicht ‘Die Kind’ van de Zuid-Afrikaanse Ingrid Jonker. Carice van Houten kruipt in de huid van deze getormenteerde vrouw die na de dood van haar moeder samen met haar zusje [Candice D’Arcy] opgroeit bij haar vader Abraham [Rutger Hauer], die ze tot dan toe niet kende. Abraham blijkt is een strenge vader, met conservatieve denkbeelden waartegen Ingrid zich verzet, al beperkt dat zich voornamelijk tot een onstuimige liefdesleven en gedichten waarin zij de drang naar bevrijding op treffende wijze weet uit te drukken. Van Houten is uitstekend, maar haar karakter komt vrij egocentrisch over en dat maakt het lastig om veel sympathie op te brengen voor haar personage en je emotioneel te betrekken bij de gebeurtenissen in haar leven.