The Son of No One (2011)

Voorspelbaar drama drama met wat thrillerelementen. Tatum is een matig acteur en speelt hier wederom een saaie rol. Wat Pacino hier te zoeken heeft is me een raadsel en volgens mij hemzelf ook. De flashbacks halen het beetje tempo er helemaal uit en door de oninteressante karakters is het verloop verder ook totaal niet boeiend.

er viel meer uit te halen met deze cast, dat is een feit. Anderzijds is het ook de cast die deze film nog boven water houd. Op de acteerprestaties weinig aan te merken, het is gewoon het verhaal dat te weinig inhoud, waardoor de film zich te lang in niemandsland begeeft en ook de standaardfinale die het hoogtepunt zou moeten zijn maakt weinigs goed. Tatum vond ik wel degelijk en goed om hem eens in zo een soort rol te zien. TSONO is een zeer matig drama dat zich staande weet te houden door de cast in een langdradig, weinig zeggend verhaal.

'The Son of No One' lijkt onterecht geen politiefilm, thriller of actiefilm. Want eigenlijk is dit een donker drama met wat arthouse-invloeden, of gewoon een rommelige bedoening. De scènes hangen immers met stukken aan elkaar, waarbij de flash-backs er weinig subtiel tussen gesmeten worden. Het enige waarvoor regisseur Dito Montiel wel kan gefeliciteerd worden, is het binnenhalen van een opmerkelijke cast, want naast hoofdrolspeler Channing Tatum (apathisch spelend als altijd) haalde hij ook nog Al Pacino, Ray Liotta, Katie Holmes en Juliette Binoche in huis. Het haalt echter allemaal weinig uit en finaal wordt er nog een overbodige apotheose tegenaan gegooid. Een gemiste kans.

Ja het is een hele zit. Soms kan traagheid de spanning laten toenemen. hier is dat niet het geval. De film is voorspelbaar. Dat hoeft niet altijd te leiden tot gebrek aan spanning. Jammer genoeg is dat Son of no one wel het geval. Pacino was even te zien, deed waarschijnlijk mee om de film te promoten, zijn bijdrage was onbeduidend. De cheque die hij kreeg zal hem wel gemotiveerd hebben. 2,5 is de juiste waardering.

Dit is een slechte film. De permanent aanwezige treurige cellomuziek is irritant en leidt af. De aanwezigheid van Liotta, Pacino en Binoche helpen de verteerbaarheid maar het verhaal op het einde is heel raar. Een paar kloothommels, die niemand mist en waarvoor iedereen dankbaar zou moeten zijn dat ze naar de eeuwige jachtvelden gaan, verpesten de jeugd van politieman White omdat hij ze puur uit zelfverdediging doodt. Waarom Vicky het dan politieman Pacino kwalijk neemt dat die geen getuigen oproept of arrestatie's doet is volkomen onbegrijpelijk, ze weet immers wie de dader is. Had zij dan gewild dat White(Tatum) opgepakt werd? Ook het hele gedoe met die aanrijding en de telefoontjes er na zijn onlogisch. Nee, bekijk hem zelf en laat weten of je het met mij eens bent

Goed dat ik de berichten hier niet had gelezen voordat ik deze film ging bekijken, want er komen wel wat spoilers voorbij. Zelf vind ik dit een behoorlijk deprimerende film vanwege de thematiek van hoe het verleden Milk niet met rust laat, maar ook vanwege de beroerde leefomstandigheden van Milk en Vinny. Velen hier klagen over het slechte acteerwerk van Tatum, maar ik vond hem juist heel overtuigend als gesloten rookie bij wie de problemen en de frustraties zich opstapelen zonder dat hij zich kan uiten. Ray Liotta heeft voor mijn gevoel de belofte van Goodfellas nooit waargemaakt en is altijd in de misdaadfilms blijven hangen, maar hij speelt hier toch wel erg sterk, en Pacino is betrouwbaar als altijd, met name in zijn gesprekken met de jonge Milk. Al met al vond ik dit een boeiende en spannende film, maar de climax lost één en ander wat te gemakzuchtig op, en de identiteit van de schrijfster van de brieven komt een beetje uit het niets, hetgeen toch wel afbreuk doet aan de impact van het geheel. Desalniettemin bewondering voor de sfeertekening.