Apan (2009)

Ik ben zo iemand die bij zulke zó dicht op de huid gefilmde scènes (in de auto, of bij de zwervende Krister) geen gevoel van grote betrokkenheid krijgt, maar die juist gaat denken : tjonge, wat zit de regisseur mij weer te manipuleren om een gevoel van grote betrokkenheid uit te lokken. Kortom, ik ben er wel vóór als een cameraman net als een scheidsrechter enigszins onzichtbaar blijft, net als een editor trouwens, want elk stijlelement dat aandacht voor zichzelf vraagt haalt mij persoonlijk uit de film, en ik betwijfel of dat de bedoeling is. Mij verpletterd heeft de film dus zeker niet; het centrale gegeven is uitermate dramatisch en extreem krachtig, en Olle Sarri weet de suggestie van onheil goed vorm te geven, maar de minimalistische opzet staat bij mij een hoge waardering in de weg.         Overigens bevat de Filmfreak-DVD ook een korte "teaser" waarin het gezin van Krister bij een fotograaf mooie individuele en gezinsportretten laat maken. Dat fragment is niet ondertiteld, maar wanneer je het ná de film zelf kijkt lijkt het toch boekdelen te spreken – met name in de laatste lang aangehouden blik van Krister lees ik meer dan er misschien in is gelegd.

Je moet er van houden. Ik dus niet. Het maakt me niet eens uit wat het verhaal hierachter is. Ik heb deze uitgekeken maar met moeite. 81 minuten was wat dat betreft nog veel te lang. Van alle Zweedse thrillers die ik heb gezien, was dit het absolute dieptepunt. Misschien hadden ze dit beter een psychologisch drama kunnen noemen, dan had ik er misschien anders tegenaan gekeken. Zeker is dat de volgende Zweedse thriller die ik ga zien altijd beter is dan dit.

Een man wordt wakker onder het bloed in de badkamer. Hij wast zich snel en gaat dan naar zijn werk. Het is duidelijk dat hij wel wat in de war is en dat er iets is, maar verder kom je er maar heel langzaam achter wat er is. De film bouwt heel mysterieus op en de manier van filmen doet me sterk denken aan het begin van de film Le Fils (2002) . Ook qua camerawerk met een handcamera die constant over zijn schouder meekijkt. Het is een hele minimalistische film waarin er eigenlijk maar weinig lijkt te gebeuren. Toch blijft hij wel boeien omdat je constant nieuwsgierig gehouden wordt met de vraag, wat is hier met deze man aan de hand. En dat is absoluut een heel sterk punt aan deze film die verder goed beschouwd uiteindelijk nauwelijks wat voorstelt. Ook niet qua verhaal in tegenstelling tot Le Fils. Aan de recensies hier te lezen is ook wel duidelijk dat dit een typische alles of niets film is. Of je vindt hem goed, of je vindt het absoluut niets. En dat heeft alles met de manier van filmen en de trage opbouw te maken, die niet voor iedereen weggelegd is.