Impatient Maiden (1932)

Het schijnt dat deze film gebaseerd is op een roman getiteld The impatient virgin, maar dat laatste woord was denkelijk nog een flinke brug te ver voor de Amerikaanse bioscoopganger van 1932. In veel andere opzichten is dit toch echt wel een film van z'n tijd met thema's als werkeloosheid en de Depression, en om het min of meer realistische aspect van deze film nog eens extra te benadrukken opent de film met de zelfmoordpoging van een zwangere vrouw die door haar man is verlaten – dat was een paar jaar later vermoedelijk niet meer mogelijk geweest. Hoewel de regisseur deze klus naar het schijnt alleen maar aannam om zijn studiobaas een plezier te doen en om bezig te blijven, draagt The impatient maiden toch zijn stempel, want zoals wel vaker bij hem is deze film moeilijk te classificeren als komedie óf drama, aangezien het elementen van beide heeft. Mae Clarke en de altijd sympathieke Lew Ayres spelen opmerkelijk naturel en hun dialogen en omhelzingen komen vlot en ongedwongen over, maar de operatie die de film besluit wordt dan weer serieus in beeld gebracht, en voor de echte kluchtige humor zorgt ambulancebroeder Andy Devine die valt voor Clarke's kamergenoot Una Merkel omdat die zo lekker kookt. John Halliday is ook sterk als Ruths baas, een innemende schuinsmarcheerder met de gladheid van Adolphe Menjou die toch netjes lijkt te blijven totdat Ruth een andere baan blijkt te moeten zoeken en zo in het werkelozenleger terecht komt. En dan is er ook nog een inrichting voor geesteszieken die gewoon in een zijgangetje van het ziekenhuis is gesitueerd… Zoals gezegd een aparte film die afstevent op een happy-end dat geheel in de lijn der verwachting ligt maar die onderweg toch een paar verrassingen in petto heeft.