Woman in a Dressing Gown (1957)

Aanvankelijk meende ik dat ik in een slapstick terecht was gekomen. Hoofdpersoon Amy is een druk pratende ADHD huisvrouw die al stuiterballend een huishouden probeert te runnen en daarin bij voortduring faalt. Ze serveert aangebrand dan wel mislukt eten, er is overal chaos en met de mars van Koning Voetbal als luidruchtig behang loopt alles voortdurend in het honderd. Logisch dat haar echtgenoot, Jim, op zijn werk verliefd wordt op Georgie, een smetteloze, naïeve jonge collega met wie hij aan een nieuw, gestructureerd leven wil beginnen. Zo simpel is dat. Tot zover dus een nogal onnozel verhaaltje. Maar dan schiet de film ineens de diepte in. Nadat Jim zijn vrouw op de hoogte heeft gesteld van zijn voornemen, neemt Amy de regie volledig over en met uitspraken die getuigen van een levenswijsheid waar Jim en zijn jonge vriendin niet aan kunnen tippen, komt zij uiteindelijk als winnares uit de strijd. De film doet sterk denken aan 'Brief Encounter', maar met dit verschil dat 'het trio' daarin bestaat uit drie volwassen, evenwichtige mensen die in emotioneel en verstandelijk opzicht aan elkaar gewaagd zijn en de confrontatie niet nodig hebben om tot de juiste beslissing te komen.

Amy is een slonzige vrouw,, gekleed in een oude badjas ,die haar dagen vult in haar rommelige woning met luisteren naar de radio en meedoen aan prijsvragen. Haar ongelukkig getrouwde echtgenoot begint een verhouding met zijn charmante secretaresse Georgie en wil met haar een nieuw leven beginnen. Als Amy hoort van de verhouding stort haar wereld in. ================== Alhoewel Yvonne Mitchell een goede actrice is ,wist het personage me niet te raken en vond ik haar regelmatig irritant en begreep ik dat de echtgenoot van haar af wilde. Verder heeft de film te lijden onder een oubollig weergeven van de relatie tussen Jim en Georgie. Natuurlijk heeft dit te maken met de normen en waarden van toen,waar de film aan moest voldoen,maar het komt nu erg ouderwets over. De hoge score op IMDB voor deze film vind ik erg overdreven

Toneelstuk in filmversie met ijzersterk acteerwerk van Mitchel, die we nowadays zouden kwalificeren als iemand met een milde persoonlijkheidsstoornis. De uitzichtloosheid binnen het bestaan van haar man, goede rol van Quayle, uit zich in patriarchisch gedrag, waarbij uiteindelijk de tekortkoming aan liefde wordt gevonden bij Syms, die op haar beurt weer een oprechte liefdesverklaring aan een vaderfiguur geeft. De menselijke interactie op emotioneel vlak wordt knap vertolkt zonder overdrijving. De kernvraag in deze film, durf je echt voor jezelf te kiezen ongeacht wat... Filmisch goed gekaderd met sterke close-ups. Opvallend: de buurman die zijn vrouw om de voordeursleutel vraagt. Wat een patriarchische lading... 4*