Okja (2017)

Sterk. Een film die een behoorlijke spiegel voorhoudt en rake klappen uitdeelt aan de vleesindustrie. Ontzettend knap hoe zoveel loodzware thema's samenkomen in wat aanvankelijk aanvoelt als een kinderfilm. Okja zegt wat over onze omgang met dieren, de natuur, huichelachtige pr-afdelingen, de holocaust en hebzucht, maar begint en eindigt klein en zwijgzaam. En dan valt er links en rechts ook nog wat te lachen. Heel knap gedaan. Acteerwerk is soms wat flets, maar dat was dan ook de bedoeling. Vond Paul Dano als altijd erg sterk.

Eerlijk gezegd had ik totaal geen zin meer in vlees. Dus daarin is de film al geslaagd wat boodschap betreft. De vreselijke beelden van voorbije maanden over het dierenleed in de vleesindustrie hier in België schoot me telkens in mijn hoofd. Dus qua inhoud ook nog heel actueel. Nu, ieder maakt zijn mening hierover, maar wat zeker een feit is dat de dieren niet op een vreselijke manier moeten lijden. Die barbaarse manier zou toch niet van deze tijd mogen zijn. Terug naar de film want die zat toch wel goed in elkaar qua actie, fantasie ( het gecreëerde schepsel ), inhoud, mooie beelden, rustgevende scènes, cultuurverschillen....allemaal mooi in balans. Kan er weinig kritiek op geven. Alleen de invulling van bepaalde rollen had beter gekund. Gyllenhaal kwam echt niet over en de jonge hoofdrolspeelster Seo-Hyeon Ahn vond ik ook niet overtuigend. Mooie film met een duidelijke boodschap en dat mag ook wel een keer. 7/10

Sterke antikapitalistische parabel. Of hoe het schattige monster Okja (een hybride tussen een nijlpaard en een varken) een metaforische aanklacht vormt tegen de vleesindustrie. Over de ontzieling van levende wezens voor massaconsumptie en het flinterdunne laagje sociale bewustzijn waarmee het wordt verkocht als iets goeds. Marketing en imago belangrijker dan duurzame oplossingen tegen dierenleed. Alleen het tienermeisje Mija (Seo-Hyeon Ahn) ziet recht door die hypocrisie heen wanneer haar Okja specifiek blijkt te zijn gecreëerd voor een Amerikaanse reclamecampagne. Tijdens Mija's zoektocht naar haar vriendin ontmoet ze allerhande bonte personages als geweldloze dierenrechtenactivisten, gespleten zakenlui en een Steve Irwin met een midlifecrisis. De Zuid-Koreaanse Joon-ho Bong speelt op een slinkse manier met de verwachtingen en clichés van een familiefilm, maar bij zowel Mija als de kijker dringt het besef door van een bittere, wrede realiteit. Als een mokerslag waarmee 'Okja' (2017) confronteert wat er eigenlijk wordt afgepakt van levende wezens met een eigen bewustzijn.