Spion van Oranje (2009)

Poeh, wat was dit vermoeiend. Je verwacht al niets hoogstaand, maar als de film dan ook nog eens tien niveaus daaronder gaat zitten, is het wel heel slecht gesteld. De makers lijken een Nederlandse variant van Austin Powers te willen maken, maar gaan volledig onderuit. Het script is verschrikkelijk en vooral de timing is echt onvoorstelbaar slecht. Daarnaast is het enkel een show van Paul de Leeuw in zijn dubbelrol, de rest van de acteurs krijgen de ondankbare taak een humorloze en vooral zinloze bijrol op zich te nemen. Op bepaalde momenten waren de effecten nog enigszins aardig, tot de film aan het einde met de meest oerlelijke special effects aan komt zetten. Met één of wellicht twee niet meer dan redelijke momenten is Spion van Oranje vooral dus een zeer vermoeiende zit. 1 ster

Timing is everything. In komedies is het essentieel dat de acteurs een bepaald tempo in de grappen aanhouden en zo de meest idiote situaties op de lachspieren gaan werken. Een soort goed gecomponeerd geheel waarbij de idioterie als een overtreffende trap steeds meer de lach weet te ontlokken van zijn kijker. Wanneer je dat goed doet, dan kun je met veel onzinnigheid voor de dag komen. Kijk maar eens naar Naked Gun met Leslie Nielssen. Het grootste mankement aan Spion van Oranje is dat totale gebrek aan juiste timing. Jennifer Hoffman en Najib Amhali lezen hun teksten staccato op, zonder op elkaar ingespeeld te raken en zo een chemie te hebben. Oei, hoe ongeloofwaardig klinkt alles wat er uit hun mond klinkt. En dan komt de afschuwelijk ongrappige Paul de Leeuw in het verhaal die eigenlijk de film moet dragen, maar dan vooral diep irriteert met zijn schmierende typetjes.

Wat een slechte film zeg. Amhali red de film nog een beetje, maar voor de rest is er gewoon een heel laag niveau. De Leeuw zet twee vervelende rollen neer die ook verre van komisch zijn. 1.5* voor de moeite.