La Piscine (1969)

Dat sfeertje. Heerlijk. Verhaaltechnisch gebeurt er weinig in deze 'La Piscine', maar de onderhuidse spanning houdt je tot het uiteindelijke hoogtepunt op het puntje van je stoel. Bijzonder fraai gedaan. Uitstekende cast. Delon is perfect en ook Schneider en Birkin dragen hun steentje goed bij. Het zweet druipt bijna van het scherm, regisseur Deray brengt de hitte goed over. Lekker hangen en genieten. 'La Piscine' is typisch zo'n film die je doet verlangen naar de hitte en een koel zwembad. Beetje roken en drinken en het feest is compleet. Erg goede film. Mooie setting, sfeer en fantastische spanningen.

Het begint gek, met natuurbeelden die ondersteboven staan tijdens de credits. Je wordt meteen opgezogen door de Provençaalse sfeer. Zonlicht en water zijn effectief gebruikt, bijvoorbeeld wanneer een gordijn opengerukt wordt om het licht binnen te laten. Het was de tijd van hippies, minirokjes en economische bloei. Jean-Paul is een verwend rijkeluiszoontje dat zich laat omringen door mooie vrouwen, snelle auto's en een groot zwembad. Zonnebaden gaat hem beter af dan werken. Luie jazzmuziek met vibrafoon versterkt dit gevoel van dolce far niente. Tussen de twee mannen bestaat een rivaliteit. Het zijn twee playboys, ze vertonen haantjesgedrag. Ook tussen de twee vrouwen bestaat rivaliteit. Marianne is bang dat haar plaats ingenomen kan worden door een jongere vrouw als Pénélope. Deze moet opgegroeid zijn in Engeland, wat het accent van Jane Birkin aannemelijk maakt. In de openingsscène gooit Alain Delon al lachend Romy Schneider in het zwembad. Dit is een voorafschaduwing van de moord, de grote ommekeer. Hierna wordt de toon veel donkerder. De poging om de moord te verdoezelen is klungelachtig. Het is dan ook geen thriller over de bijna perfecte moord, maar een realistisch verhaal over wat zo'n daad teweegbrengt tussen twee mensen. Marianne heeft plots de macht om te beslissen over z'n lot: al dan niet bewijs leveren aan de politie, al dan niet bij hem blijven. Wat begint met een zorgeloze vakantiestemming, loopt uit op een schimmig spel van wantrouwen.

Toch wel een (Franse) miniklassieker. Al vaak om ongekende redenen naast me neergelegd. Een film die zich grotendeels afspeelt op en naast dezelfde locatie, namelijk het zwembad. Lekker luieren, relaxen, vrijen, genieten van elkaar, de zon, het mooie leven en de verfrissende duik in het zwembad. Meer moet dat niet zijn ... Deze sfeer loopt als een rode draad doorheen de film. Hoewel er op zich weinig gebeurt tot de climax, blijft de film toch onderhoudend. Echt saai wordt het nooit en langdradig evenmin. Dat komt de chemie die er heerst tussen de bevallige Romy Schneider en playboy Alain Delon. En ook wanneer Maurice Ronet ten tonele verschijnt, wordt het alleen maar beter want de spanningen borrelen dan op. Zoals zo vaak ervaar je dan dat de uiterlijke vriendschap louter verguld is en wacht tot de etterende buil openbarst. Wat ik wel niet zo goed begreep is het feit waarom Jean-Paul Harry ontdoet van zijn kleren toen hij werd verdronken. Waarom was dit nodig? De vakantiestemming kreeg alvast met deze gebeurtenis een onomkeerbaar ranzig effect. Leuk!