Le Charme Discret de la Bourgeoisie (1972)

Eindelijk deze film gekeken maar ik snap ´m niet zo. Terwijl ik er toch verschillende dingen over had gelezen, interviews met Carriere gelezen en gezien.. het leek me allemaal vreselijk interessant. Interessant, tja, dat is eigenlijk het woord wel. Maar ik mis, heel ouderwets, een plot. Iets echt verbindends. Ik wil ontroerd worden. Al die losse verhaaltjes met al die vondstjes hoe een etentje onderbroken kan worden, het zal wel. Misschien mis ik een achtergrond in de uiteraard zeer gedegen Franse etiquette. Ik zie wel dat mensen vreemde dingen doen en vreemd op elkaar reageren maar daar blijft het een beetje bij. Vooral in de tweede helft lijkt de dood vaak om de hoek te komen kijken en zijn ook verschillende situaties opeens gedroomd door een van de zes personages. Wat had dat te betekenen? Ik kon er niet echt warm voor lopen om deze film weer gelijk helemaal opnieuw te gaan kijken. Heel veel ideetjes en dingetjes vond ik trouwens erg grappig. Het spel van de oudere blonde vrouw vond ik erg goed en ook van de koning. De dienster van 52 jaar vond ik grappig. De priester als tuinman. De ambassadeur die nog even wat ham wegpikt als de andere vijf zijn neergemaaid en daardoor zelf wordt neergemaaid. Nog een voorbeeldje. Het echtpaar in het begin laat de andere vier wachten omdat ze nog even willen vrijen en zijn dan enigszins beledigd dat de anderen zijn weggegaan.daarbij snap ik wel dat het gaat om de hypocrisie van zelf nogal asociaal doen en dan verbaasd zijn om het gedrag van de anderen, en zo zijn er nog wel tig voorbeelden te noemen, maar ik vond het zo obligaat. Ja natuurlijk is dat hypocriet. Of het drugs dealen van de ambassadeur en tegelijkertijd over anderen zeggen dat zij ´terroristen´ zijn. Erg herkenbaar in deze tijd en waarschijnlijk een observatie van alle tijden, maar ook niet meer dan dat. Misschien moet ik maar geen Franse jaren 70 films meer zien want ik lijk alles omlaag te stemmen.

Machtige mannetjes, hun eega's die blasé het wereldleed aanschouwen en een priester die het hogere graag verruilt voor wieden en snoeien als tuinman. 'Le Charme Discret de la Bourgeoisie' (1972) is surrealistische droogkloterij waar de geprivilegieerde upperclass gevangen zit in elkaars nachtmerrie om elk moment blootgelegd te worden in hun ontstellende hypocrisie. Of het de ambassadeur is van een Zuid-Amerikaanse dictatuur die mensenrechtenschendingen en corruptieschandalen weg lacht, terwijl hij peentjes zweet om de guerrilla-groepering die het op zijn leven voorzien heeft. Of de Franse consul en zijn vrouw die liever nog even hun woest-erotische vrijage afmaken, terwijl de andere gasten al voor de deur staan voor hun geplande etentje. Of de priester/tuinman voor wie de heilige sacramenten iets zijn om routineus af te leggen, maar niet in de weg komen van zijn aardse wraakzucht. Maar het mooiste zijn de ogenschijnlijk willekeurige momenten dat 'gewone soldaten' hun innerlijke angsten delen met deze club geprivilegieerden. Niet direct passend bij de kluchtige hoofdlijn, maar als een theatrale terzijde waar spookverschijningen en vadermoorden hun wankele gemoed tormenteren. Niet dat het deze upperclass verder erg interesseert, of dan vooral als vrolijke terzijde bij de dis terwijl op de achtergrond al de oorlogsgeluiden klinken van mensenlevens die tegelijkertijd verkwist worden. Met het surrealisme in 'Le Charme Discret de la Bourgeoisie' (1972) weet Luis Buñuel de menselijke absurditeit te verbeelden van een politieke elite die haar eigen spelregels verzint om zich afzijdig te kunnen houden voor de consequenties van wat ze eigenlijk met elkaar doen. Al zijn ze op een bepaalde manier slachtoffers van zichzelf, want diep van binnen vrezen ze die ontmanteling van hun eigen nikserigheid.

De tweede droomscène, tegen dat decor van die die lege stad: je ontmoet oude bekenden, je moeder, even later ben je naar hen op zoek, maar ze zijn weg, onvindbaar, als in een droom. Huiveringwekkend écht... Een ongrijpbare en fascinerende film, met niets te vergelijken. Weet niet hoe vaak ik hem al gezien heb. En dan ook nog Stéphane Audran... 4 sterren zijn dan altijd gegarandeerd bij mij.