Happy-Go-Lucky (2008)

Innemend en charmant filmpje met een hoofdrolspeelster die ik dezelfde eigenschappen plus schattig daar aan toegevoegd kan toedichten... Snap het vele gezeur hier over Poppy dan ook niet zo goed eigenlijk... Maar trek het je verder niet aan hoor meid ik vind jouw wel veel leuker dan die tuttige Amelie. Laat ze maar lullen Happy-Go-Lucky is geen film van het grote gebaar of van het zware drama. Nee, het is een luchtige slice-of-life, een aangename feel good voor op een zwoele zomerse avond en dat is prima zo. Niet iedere film hoeft van mij vol te zitten met minuten durende jankpartijen en levensbepalende ingrijpende gebeurtenissen. Nee, soms biedt een doodgewone autorijles stof genoeg voor een boeiende dialoog. Vooral wanneer 2 tegenpolen als de ubervrolijke, optimistische doch enigszins ondeugende zonnestraal Poppy in een extreem kleine ruimte wordt gestopt met de paranoïde, introverte, oerpessimist Scott. Heb toch wel erg kunnen genieten van die scènes, volgens mij zat er ook best wel wat aardig spontaan spul bij. Verder is de Flameco-lerares ook een favoriet van mij. Alhoewel er verder weinig gebeurt in de film weet deze toch een bijna constante glimlach op m'n gezicht te toveren. De personages worden eigenlijk zonder uitzondering prima vertolkt en de film staat bol van de amusante dialogen. Echt uitzonderlijke of gedurfde cinema wordt het nooit en de muziek had wel iets minder tuttig gemogen. Leigh blijft veilig aan de linkerkant van de Londense weg maar verder niet bijzonder veel aan te merken op dit uitstekende en luchtig vermaak. Mooie 3.5* lijkt me voldoende.

Af en toe wel karikaturaal maar toch ontwapenend sympathiek met een heel bijzondere Sally Hawkins. Ook Eddie Marson als de nukkige auto-instructeur en Samuel Roukin als de boy-friend zijn uitstekend. Poppy is echter de centrale figuur die ervaart dat niet éénieder lachend door het leven stapt. Zij wel, want als haar fiets wordt gestolen beklaagt ze zich alleen maar op het feit dat ze zelfs geen afscheid heeft kunnen nemen. Sally Hawkins, een actrice die ondertussen bewezen heeft heel wat in haar mars te hebben.

Ik zag al een aantal films van Sally Hawkins en haar rollen zijn vaak erg gelijklopend. Is het niet als een bezorgde moederkloek, dan eerder als een opgewekt, soms ietwat goedgelovig iemand, steeds in een dramatische of zelfs licht komische context. Het zijn rollen die haar steeds erg goed afgaan. Het lijkt me ook in het echte leven een aangename levendige opgewekte vrouw te zijn die veel lacht en begaan is met anderen. In deze film, die toch wel op haar lijf geschreven lijkt, benadert ze als dertiger het bakvissenniveau wat je van 16-jarige pubers mag verwachten. Ze lijkt het niet echt ontgroeid te zijn en lacht zo goed als elke situatie weg. Haar bepaalde manier van denken hoe ze in het leven wil staan is misschien bevorderlijk om de verzuring in de samenleving tegen te gaan, ik kan me best voorstellen dat het ook irritatie opwekt. Op die manier wordt daartegenover de clichématige tegenpool Scott tegenover gezet. Het matcht wel tussen die twee, maar ik had het na verloop van tijd ook wel gehad met Poppy's infantiele gedrag. Lachen is één ding, maar zaken steeds weglachen, dat komt ook niet goed met je geloofwaardigheid ... Maar ik begrijp zeker haar bekroning voor deze rol op diverse festivals. Innemend en betoverend is ze, Sally Hawkins, boordevol talent om zich in te leven in haar rol, maar deze rol, ondanks het goede spel, vond ik minder aanstekelijk dan in pakweg X+Y, A shape of water of Paddington.