Yes Man (2008)

Ergens na Eternal Sunshine of the Spotless Mind leek Carrey's carrière stoom te verliezen. Volgens mij zat er nog wel een klein succesje hier en daar tussen, maar nergens leek hij meer één van de grote komische sterren, zoals hij wel was in de jaren '90 en de vroege 2000's. Nou is Carrey altijd een sterk love-it-or-hate-it-acteur geweest, met uitzondering van a-typische bijdrages in onder andere The Truman Show en Eternal Sunshine, maar ik heb altijd wel een zwak gehad voor hem en ook zijn manische kant. Yes Man valt een beetje in tussen de volledig komische Carrey en de wat meer serieuze. Dit is geen volbloed komedie, want ondanks de vele humor wordt er ook tijd besteed aan het opbouwen van zijn depressie. Dit maakt het verhaal wat meer invoelbaar en zorgt er wat mij betreft voor dat de verplichte, serieuze twist van de derde akte werkt, al zijn er duidelijk weinig gebruikers het daar met me eens; wellicht uit principe. Verder is dit geen baanbrekende film, want het doet wat vertrouwd aan en écht grappig werd het eigenlijk voor mij maar zelden. Toch werkt het op een bepaalde manier. Het helpt dat het gegeven vrij prikkelend is en dat de makers gelukkig ook enkele groteske grappen ermee maken, zoals met de Perzische bruid of de buurvrouw. Iets in me had misschien net zo lief een totaal over-the-top-film gezien met alleen maar dit soort elementen, maar als een net wat meer karaktergedreven komedie met een vriendelijk moraal werkt het best aardig. 3,5*

“The era of "yes" has begun.” Overal 'ja' tegen zeggen. Ik zou het vooral vermoeiend vinden. Maar in Yes Man gaat Jim Carrey de uitdaging aan en het resultaat is een grappige film die wel iets te veel binnen de lijntjes kleurt. Natuurlijk moet Carl (Carrey) uiteindelijk een levensles leren, en natuurlijk hoort daar een nieuw vriendinnetje bij. Het overal 'ja’ tegen zeggen levert veel leuke situaties op, maar echt komisch is de film niet. Carrey is wel goed en ook de andere acteurs doen het naar behoren. Maar het sentiment en het moralistisch toontje gaan op een gegeven moment in de weg zitten. De lol is er een beetje vanaf en de scherpte ook. Jammer, want Yes Man is op zijn best als Carrey overal ja op zegt.

Best aardig. Carrey is weer heel erg Carrey, iemand die een trucje goed kan en er een film mee sterker maakt, alleen soms ook wat in de overdrive gaat. Gelukkig valt dat mee in deze film en is dit ding vooral plezierig. Enkele prima grappen, leuke wisselwerking met Deschanel en een fijne flow. Wel jammer dat zo richting het eind er natuurlijk eerst weer een breuk moet komen, wat onnodig drama om uiteindelijk weer goed te komen. Als men dat soort onzin nu eens laat, want het doet afbreuk aan ook deze film die anders zeker hoger had gescoord. 3,0*.