The Mechanic (1972)

Jawadde wat een goede film dit... Vind ik één van Bronsons fijnste uit zijn post-westernperiode. Er zit een stuk meer psychologie dan in zijn latere actiefilms. De camera zoomt soms erg dicht in op Bronson: op zijn gezicht, zijn ogen, handen... Ik weet niet goed wat de regisseur daarmee beoogde maar ik vond het wel meerwaarde hebben. Het was aanvankelijk de bedoeling dat er een soort homosexuele ondertoon tussen Bronson en J.M. Vincent was; jammer genoeg hebben ze dit eruit moeten laten, dan was het zeker een klassieker geweest, zeker als je bedenkt uit welk jaar de film is. Nu blijft het een subtiel machtsspelletje tussen twee gevoelloze figuren, waarbij het peilen is hoe beiden naar elkaar kijken. Hitman Arthur heeft hier heel zeker veel bewondering voor zijn jongere discipel, terwijl Steven moeilijker door zijn kaarten en ambities laat kijken. Verder een knappe intro met 15 minuten lang geen gesproken woord, enkele stevige actiescènes en een slot dat de fans van Bronson zal doen steigeren .

Yes nice! Charles Bronson jaren 70 als hitman. Koele kikker, Bronson heeft natuurlijk net die kop waarop geen enkele emotie af valt te lezen, charme 0 en toch werkte het vaak prima. Hier zowaar nog wat vaderlijk op de tour als hij een jonge protegé neemt. Begin redelijk kalmpjes in de eerste helft en in de tweede helft een geweldige motorchase en een geweldige hit in Europa. Verhaal mwoah, is allemaal niet zo belangrijk. Nors, kil, doeltreffend.

Deze van de week op een R1 blu ray binnen gekregen en vanavond bekeken. Bronson in rol van hitman is hem uiteraard op het lijf geschreven. Blijf er bij dat het eerste kwartier, waarin minuten lang niet wordt gesproken, het beste gedeelte van de film is. Daarna kakt het wat in, om in laatste gedeelte weer vol er tegen aan te gaan. Vincent -hoewel enigszins pedant- is redelijk aan hem gewaagd als protegé. Op de extra's vertelt scriptschrijver Carlino dat het oorspronkelijk de bedoeling was dat de twee hitmen een homoseksuele relatie met elkaar zouden krijgen, maar dat werd voor die tijd als te gewaagd gezien en werd meteen van tafel geschoven toen de twee ultra hetero's Bronson en Winner aan de film werden toe gevoegd. Ondanks de veranderingen in het script blijft dit een niet alle daagse actie thriller met feitelijk twee emotieloze keiharde hoofdpersonen in de belangrijkste rollen. Een aantal ongewone shots en close ups, de vlotte, doch hier en daar wat warrige montage en de sfeervolle score van Jerry Fielding doen de rest. Een dikke zeven, ofwel 3,5 ster.