27 Dresses (2008)

Wat is die Katherine Heigl toch een lekkere dame. De dronken bar-scene vond ik wel een beetje lomp, maar de film was zeker erg vermakkelijk. Ook voor mannen!

“What about you? You don't have any needs?” “No. I'm Jesus.” Prima romcom. Heigl is eindelijk echt op haar plek, en haar energieke en geïnspireerde spel zorgt ervoor dat 27 Dresses genietbaar blijft. Dat komt ook door het samenspel met de andere acteurs. Vooral de chemie tussen Heigl en Marsden is sterk, en je gunt het Jane om eindelijk eens zelf die bruidsjurk aan te doen. Dat de film te lang is en voorspelbaar neem je dan maar op de koop toe.

Heigl. Klaarblijkelijk één van de naarste actrices om mee samen te werken, maar dan verwacht je wel een naam die echt wonderbaarlijke prestaties kan neerzetten. Dat is in het geval van Heigl echt niet zo. Wel doet ze het absoluut naar behoren, maar de verhalen die je over haar hoort doen de verwachtingen toch wel veel hoger scheppen. 27 Dresses past precies in de categorie van romcom. Het voldoet dan ook zowat aan alle vereisten en Fletcher probeert daar af en toe net een schepje bovenop te doen. Jammer genoeg vergeten ze alleen de schep zelf regelmatig, want het gegeven met zevenentwintig jurken wordt toch te makkelijk naar de achtergrond geschoven om de wat bekendere elementen naar voren te schuiven. Soms zitten er een aantal scenes tussen die het opmerkelijk goed doen op het vlak van romantiek, maar de film kent er te weinig om het te voorspelbare verloop goed te praten. Misschien dat daar wel behoefte aan is, maar deze film lijkt me toch eerder over te komen als een film die het wat hoger lijkt te willen mikken. Het ietwat teleurstellende einde viel me verder ook tegen. Wat meer menselijkheid en focus op het concept van de titel hadden de film wat mij betreft behoorlijk vooruit kunnen helpen.