Lionheart (1990)

Dit zijn tenminste goeie films! de jaren 90 was een top tijd voor goeie films, en veel beter dan die brol van tegenwoordig met al die animatie en te snelle beelden erin, en waar ze niet eens meer goed kunnen regisseren en iets nieuws kunnen bedenken. dat is ook de reden waarom ik liever jaren 90 films kijk.

Ik ben een groot liefhebber van de films van Van Damme en heb met name de producties uit de jaren "10 en "00 bijna allemaal gezien. Ben daarentegen niet zo bekend met de films van JCVD voor z'n bekendheid. Heb een stuk van Death Warrent en het begin van Black Eagle gezien en van beide vond ik het niet heel indrukwekkend, laatstgenoemde alles behalve. En met alle respect: JCVD kon in die tijd voor geen meter acteren. Ben dus niet met hoge verwachtingen deze Lionheart/Wrong Bet ingegaan. Het is een film waar je inderdaad niet veel van moet verwachten. Laag budget, dun verhaal, een simpele setting en een onbekende cast. Een B film dus en die waren in tegenstelling van nu niet altijd een plezier om te kijken. De gevechten zien er echter wel gaaf uit en je kan zien dat Van Damme op z'n top was. Het is alleen jammer dat je vaak onnodige close ups ziet en het eerste gevecht in New York oogt wat nep. Buiten dat is het niet echt boeiend omdat er niet zo veel gebeurt. De dialogen met Cyntiah en Nicole zijn nog wel aardig maar Joshua is wat aan de irritante kant en de mannen die vanuit het vreemdelingenlegioen zijn gestuurd waren eerder komisch dan dreigend. Al met al had ik toch wat meer ingezeten. De reden dat die broer in de problemen is gekomen word nauwelijks uitgewerkt, behalve dat hij problemen had met een drugsdealer (je ziet alleen dat hij levend word verbrand) en het einde is een beetje vreemd. Als Gaultier na z'n eindgevecht word gepakt en teruggestuurd word hij tijdens de rit zonder reden gewoon vrijgelaten. 2.5*

Amusant. In latere films zou Jean-Claude Van Damme nog geregeld met nektapijt te bewonderen zijn, maar het is spijtig dat hij hier een militaire snit draagt. De film, hoewel uitgekomen in 1990, doet heel erg eighties over-the-top aan, zowel qua aankleding als inhoud. Sowieso mag onze Belgische actieheld zijn gekende karatetrappen duchtig uitdelen, op tijd en stond in slow motion. De dwaasheid waarmee hij zijn simpele dialogen afhaspelt zijn van ongekend hoog niveau. Met geregeld een tragisch aandoend buitenshot van een grijze buurt, ondersteund door saxofoonmuziek, probeert de film ook nog een lading drama erbij te flikkeren. De mayonaise pakt m.i. wel en zorgt voor een uiterst vermakelijk filmpje. We moeten er evenwel niet meer van maken dan het is, zo zijn de actiescènes en choreografie - een terugkerend minpuntje bij JCVD's films - niet bijster origineel, laat staan spannend geregisseerd. 3