Crossing Over (2009)

Nogal overdone. Het is mooi als Hollywood aandacht schenkt aan de drama die achter de illegaliteit zit, maar helaas worden dit soort drama's in deze film alleen maar commercieel uitgebuit. De film probeert een harde en realistisch ogende visie te geven over de problemen die illegale inmigranten tegenkomen in de Verenigde Staten. Die zogenaamde realiteit bestaat in deze film echter alleen uit Amerikaans patriotisme en een hoop bij elkaar geraapte clichés, welke in hun meest extreme versie worden getoond. Om al die clichés aan bod te laten komen maakt de film gebruik van diverse verhalen die afgewisseld worden en uiteindelijk de hele film vormen. Het zijn verhalen van "helden" en "slechterikken", zonder enige ruimte voor de échte realiteit, welke in het midden ligt. De film geeft het idee dat dit de realiteit is, waardoor we op een verkeerd spoor worden gezet. Het laat ons denken dat al die extreme clichés de norm zijn, en niet de uitzondering. De weinig overtuigende scenes stapelen zich op, met als topje van de ijsberg de scene waarin Ford een 'jochie' laat gaan die mee heeft gedaan aan een roofoverval waarbij tig doden zijn gevallen. Weinig geloofwaardig, net als de rest van de film. Als je geen last van de clichés hebt, is de film verder onderhoudend, al is het switchen van het ene naar het andere verhaal af en toe vermoeiend.

Collectie van verhaaltjes over illegale immigranten met veel grote shots van krioelende wegen. Zoals op de poster. Het zal iets te maken hebben met de paden die elkaar kruisen en de reizen die deze mensen ondernemen. Geen subtiele film, verre van, Kramer zet eigenlijk alles in het teken van de problematiek. Crash, die van Haggis, schoot wat dat aangaat te binnen. Probleem met dit soort mozaïekjes is dat de afzonderlijke lijntjes nog wel eens wat te weinig brandstof krijgen om echt iets voor te stellen. Dat is hier niet anders. Dat er kort voor release een klein half uurtje is uitgeknipt, zal het ook geen goed hebben gedaan. Het centrale thema houdt de boel bij elkaar, maar een vuist maken, is er op deze manier niet of in ieder geval minder bij. Wel een punt. Het wollige idee van de Amerikaanse Droom is hier heel ver weg en Kramers houding ten aanzien van zijn onderwerp is bedenkelijk, soms zelfs cynisch. Veel ellende afwisselen met veel vlaggen en wanneer het volkslied wordt ingezet, heeft dat een bitter bijsmaakje. The worthiness of the journey. Jaja. Hij gaat tijdens de overval wel iets te ver, maar goed.

Liotta, Curtis en Ford zetten hun personage geloofwaardig neer. Niettemin vind ik niet echt een verhaal in de film. De verschillende verhaallijnen zitten wel goed in elkaar maar na het bekijken van de film had ik toch het gevoel dat ik niet wist waar nu eigenlijk de film over ging. 2,5 sterren voor de acteerprestaties maar daarmee is dan ook alles gezegd.