Chicago (2002)

Deze film heeft duidelijk niet de diepgang van Moulin Rouge of Cabaret - mijn twee favoriete musicals -, maar het is best een aardige toevoeging aan het genre. Alles klopt: van de casting tot de choreografie; van de jazzy liedjes tot de sfeer van decadentie uit de jaren '30. Ik heb normaal een enorme hekel aan zowel Renee Zellweger als Catharina Zeta Jones, maar beide dames zijn perfect gecast om deze film te dragen als respectievelijk onnozel gansje en fatale diva. Ook Richard Gere, Queen Latifah en John C. Reilly zijn charismatisch genoeg om naar te kijken in hun rollen. Helaas blijft het cabaret-gedeelte af en toe een beetje steken in een geforceerde gimmick zonder dat het bij het verhaal past. Maar het oogt schitterend en hoort zich lekker aan, en meer is er toch niet nodig in dit genre?! Bij de aftiteling heb ik zelfs nog even een dansje gedaan om de film in stijl af te ronden. Geloof me, er is een echt swingende film voor nodig om dat te bereiken. Perfect? Allerminst, maar daar geef ik geen fuck om.

Goed voor Marshall. Totdusver de man van de 1* films, deze Chicago springt daar toch een beetje bovenuit. Niet dat het dan meteen een geniale musical is, er loopt nog best wat mis hier en daar, maar er zijn in ieder geval toch enkele momenten die er positief uitspringen. Leukste vond ik de buikspreekpop scene, die zag er toch best leuk en creatief uit. Ook het nummer met de 6 vrouwen was best in orde. Al is het dan wel vooral de montage en aankleding die opvalt, de muziek zelf is niet echt speciaal. Veel minder was dan wel het optreden van Gere in deze film, die kan je duidelijk beter niet laten zingen. Acteerwerk is redelijk, het verhaaltje nogal flauw, de muziek vooral erg matig. Over het algemeen ook geen film die ik opnieuw hoef te zien, maar er zitten enkele lichtpuntjes in. Jammer dat dit ouder werk is van Marshall, dan had het ook nog wat hoop naar de toekomst kunnen geven. 2.0*