La Dama Rossa Uccide Sette Volte (1972)

Nog een sterke film van Emilio Miraglia. Het verhaal is best origineel verzonnen. Er word in het begin al een oude legende verteld over 2 koninginnen die elkaar niet konden uitstaan. Kitty (Barbara Bouchet) en Evelyn, zussen en de huidige bewoonsters van het kasteel waar de legende plaatsvond, hebben ook vaak ruzie. Nadat dit een keer uit de hand loopt begint een vrouw in een rode mantel bekenden van Kitty te vermoorden. Kitty begint daarna langzaam maar zeker te beseffen dat zij het laatste slachtoffer gaat zijn. De moordenares gebruikt voornamelijk een dolk (en een keer een autoportier) voor de moorden. Veel van de moorden zijn on screen te zien (iets wat je in die tijd nog niet veel zag) en ook lekker bloederig. Verder word het modewereldje waarin Kitty en Franziska (Marina Malfatti) betrokken zijn gebruikt om hier en daar wat vrouwelijk schoon en wat naakt te laten zien. De soundtrack werd wederom verzorgd door Bruno Nicolai en is wederom best sterk. Een aantal andere dingen werken weer wat minder, zo zijn de plot twists deze keer wel redelijk voorspelbaar en komt de macabere lach van 'the lady in red' niet echt over. Toch valt hiermee genoeg te genieten en is het vooral mooi om te zien hoe de gotiek van het verhaal goed samengaat met het toenmalige heden en de modewereld. En Miraglia weet gewoon hoe hij een sfeervolle prent moet schieten.

Lady in Red ! Wat een heerlijke ontdekking, zo wil ik er meer zien. Giallo is toch een subgenre dat ik heel graag zie. De grote troef van deze giallo is dat het verhaal niet simpel is en dat je als kijker echt goed moet volgen hoe de vork in de steel zit. Uiteindelijk is dit zelf verwaarloosbaar want de clou kun je toch niet raden. Ik had het me beter bespaard en niet op die details moeten letten. Maar het verhaal is leuk, boeiend, mysterieus en mooi gecombineerd met de legende van de Red en Black Queen. Daarbij een leuke cast met heel wat mooi ogende vrouwen in combinatie met de modewereld. Sfeervol gebracht met heel wat toffe kills voor die tijd. 7,5/10

Sfeervolle giallo met visuele flair en veel mysterie. Zowel gothic elementen als de mondaine modellenwereld doen natuurlijk denken aan invloed van Mario Bava. Wat bewijst dat die man goede ideeën had. De regie is prima en wordt ondersteund met mooie fotografie. Barbara Bouchet ziet er goed uit en kennen we nog van andere giallo’s. De score van Bruno Nicolai maakt het af. De giallo is een universum op zich en deze hier voldoet aan alle criteria. Fijn voor de liefhebbers.