To Live and Die in L.A. (1985)

Thuiswedstrijd voor Friedkin. Misdaadverhaal met een verbeten cop en dan mag bij hem een loeiende autoachtervolging natuurlijk niet ontbreken. Een herhalingsoefening is het dan weer niet, daarvoor is de film sowieso al veel te sterk. De tijd heeft ook niet stil gestaan en zo zit je al rap in de onmiskenbare tachtiger jaren. Prachtig gekleurde letters tijdens de optiteling, een typische score die af en toe nog eens verrassend sterk is en een cast vol met inmiddels bekende koppen. Wat misschien nog wel het meest opvalt, is Los Angeles, die bijna (of helemaal) een hoofdrol opeist. Met een stad in de titel ben je uiteraard min of meer verplicht het eens goed onder de loep te nemen, maar desalniettemin de complimenten aan de locatiescout en Robby Müller's fotografie. Verder stoer, sexy, hard en compromisloos met een plot dat geen grammetje vet om het lijf heeft. Friedkin's keuze voor het slot is de kers op de taart. Zo hoort een misdaadfilm te zijn. Hulde.

Friedkin Wat vooral opvalt aan deze film is hoe losjes het verhaal loopt. Het springt vrij hard van personage naar personage, zonder echt focus te verliezen. Daardoor is het tempo redelijk hoog. De film start wel wat loom en de soundtrack is even doorbijten vaak. Erg jaren 80tig het is een beetje jammer maar ik zat naar mate de film vordert er wel lekker in. De actie is hard en de achtervolging is spannend. Vond hoe het daar mis gaat ook erg goed werken. Je voelt Vukovich zijn schuld gevoel goed aan, en dan is Chance definitief onsympathiek geworden. Friedkin doet dat wel vaker lekker snel. Ook dat ze partners worden is niet ellenlang en ze worden ook nooit buddies along the way. Cast is fijn, met de eerste grote rollen voor Dafoe en Turturro. Ik heb mij vermaakt, heeft paar ouderdom klachten maar Friedkin had wel wat durf. Toch maar eens wat meer van hem kijken. 3.5 sterren.