Blue Collar (1978)

Prima regiedebuut van Paul Schrader, ietwat gedateerd maar nog steeds aktueel en relevant. Op dvd ziet de film er in ieder geval nog steeds prima uit. Meest opvallende aspect is de sterke rol van Richard Pryor, die hier bewijst ook meer dramatisch werk uitstekend aan te kunnen. Jammer dat hij dat niet meer heeft kunnen laten zien. De film is verrassend humoristisch, ondanks de grimmige aspecten van de plot en het somber stemmende einde.

Het gekende verhaal uit die jaren. Bazen en vakbonden die onder één hoedje spelen tot iedereen tevreden is ... Detroit, in een assemblagefabriek voor auto's ... Het trio in financiële problemen dat beslist om het vakbondskantoor te beroven is naief genoeg om te geloven dat ze de vakbond kunnen chanteren maar dat keert zich tegen hen. Ik kan wel makkelijk geloven dat zo'n situaties ooit hebben bestaan. Mijn oom die zelf in die tijd in een fabriek werkte, hoorde ik toch ook wel meer dan eens klagen over hoe weinig de vakbond deed voor de arbeiders. De 70s waren een mega-corrupt decennium. Heerlijke sfeer verder met bowlingzalen, ruig uitziende bars, aftandse fabrieksruimtes, die té gekke wagens. Ik krijg hier haast nostalgie naar al heb ik die jaren alleen als kleuter gekend. Geen slecht debuut van Schrader maar de film had precies wat moeite om de juiste toon te vinden. Op enkele momenten neigde het meer naar komedie; gelukkig draaide het roer daarna opnieuw naar sociale satire.

Geweldig intro met Captain Beefheart in variant op Mannish Boy begeleid door de machines in de fabriek. 3 vrienden besluiten uit geldnood hun vakbond te beroven. Richard Pryor in een serieuze rol, Harvey Keitel in zijn beste jaren en Yaphet Kotto (iets minder bekend maar hij was de tegenstander van Roger Moore in Live and Let Die). Wat als de vakbond al net zo corrupt is als de bazen? Gitzwart zo rond het einde.