Our Man Flint (1966)

Diabolical! Had meer een (Amerikaanse) kopie van Bond verwacht maar het lijkt wel een parodie, zoveel ongein zit er in deze eerste Flint film. James Coburn speelt hierin een ont-zet-tend vervelende en arrogante geheim agent die met de nodige tegenzin de wereld moet zien te redden van een organisatie die er op uit is om, ehm... de aardkloot te ontdoen van kernwapens, ongelijkheid, armoede en racisme? 'That is not my kind of world!' roept de immer grijnzende yank uit als hij de strijd aangaat met deze notoire idealisten. Ondertussen beleeft Flint ondeugende avontuurtjes met de nodige dames, kan hij aan de ingrediënten van een Franse soep herkennen waar de bad guys zich hebben begeven en stopt hij zo nu en dan zijn hart voor 3 uur om een beetje fit te blijven, een trucje dat natuurlijk erg van pas komt. Soms behoorlijk flauw maar na het wat trage begin (neem toch gewoon die opdracht aan) niet vervelend om naar te kijken. 2,5*.

Welke man zou het leven van Derek Flint niet willen? Hij is rijk, bezit zijn eigen harem en neemt enkel een job aan als hij daar zelf zin in heeft. Vooral de Japanse schone Helen Funai (die in hetzelfde jaar ook een rol had in A Funny Thing Happened on the Way to the Forum) is een aanwinst als je het mij vraagt. Een leuke film met James Coburn, die duidelijk geen kaas gegeten heeft van martial arts ondanks de lessen van Bruce Lee, maar zich blijkbaar wel thuis voelt in een spionnage spoof. Niet dat ik veel heb moeten lachen, hooguit af en toe eens glimlachen om de extravagante levensstijl van Flint. Spannend wordt het ook nergens en de film duurt voor mij wat te lang. Coburn past goed in de rol van ladykiller en spion met attitudes. Ook leuk is die Connery-lookalike in de rol van 0008, en het gesprekje over Spectre. Als kers op de taart krijgen we nog de briljante muzikale score van Jerry Goldsmith. "Flint, your government needs you!" "Yes well, it's good to be wanted sir."

Ik ben even die andere bond parodie vergeten hoe die ook alweer heet maar deze wil ook graag een graantje meepikken van de bond hype met meer een knipoog en humor . Echt spannend word het nooit , daar is het toch teveel kinderlijk en flauw voor , toch doet Coburn het wel leuk en in de sets is toch wel wat werk gestoken .