Champagne Charlie (1944)

Een leuke en lieve film over de opkomst van de music-hall, hier nog in de prenatale fase van de "ale-houses" waar entertainers liedjes komen zingen om de dorst van de luisteraars op te wekken. Misschien is de film ook wel té leuk en lief, want na de release was de algemene klacht al spoedig dat het er in die tijd een stuk minder geciviliseerd aan toe ging dan de film doet voorkomen, en dat het eerder ging om drinkgelagen dan om een soort proto-revue, met als gevolg dat we hier meer een Dickensiaanse knusheid en walvarendheid voorgeschoteld krijgen dan de armoede, de ellende en de onsanitaire omstandigheden die in de Victoriaanse tijd (de film begint in 1860) eerder de Londense werkelijkheid waren. Wie dat door de vingers kan zien krijgt een film met twee sympathieke hoofdrollen, talloze aardige maar niet bijzonder catchy of afwisselende revue-liedjes, zorgvuldige en gedetailleerde decors en een enorme waslijst aan Engelse "character actors" die soms maar één of twee scènes krijgen maar die daarin toch hun personages kundig en efficiënt neerzetten. Hoewel dit een film uit de Ealing-studio is haalt hij nog niet het niveau van hun latere klassieke komedies, maar wie in deze periode van de Engelse cinema geïnteresseerd is zal in dit liefdevol geschetste portret veel van zijn gading vinden.