Lan Feng Zheng (1993)

De eerste scènes van de film leggen reeds de nadruk op de trieste gevolgen van "De Grote Sprong Voorwaarts", de culturele revolutie : de staatsinmenging, de beknotting van privé-initiatieven met vooral daar bovenop de gevaren die schuilen in het uiten van een eigen mening. De film volgt een eenvoudige familie die daar erg onder lijdt en werkelijk aftakelt. Het is een mooie, intieme schets van deze mensen die eigenlijk nog zeer gelaten hun tegenslagen verwerken en bovendien nog totaal onrechtvaardig worden beoordeeld en behandeld in een periode waarbij fanatisme en represailles hoogtij vieren. Knappe, zorgvuldige beeldvorming met een heel sfeervolle, voor eenvoud en armoede typerende weergave van het straatje en zijn bewoners waar het dagelijks leven zich afspeelt en waar zich af en toe intrieste scènes van harde, vreemde inmenging afspelen, waarbij de film toch weinig hoop op beterschap weerspiegelt. En de kleine Tietou ? Helaas is ook hij, net als zijn vlieger die vast zit in de kruin van een boom, gevangen in een systeem dat hem weinig keuzes zal bieden.

Niet voor het eerst word het thema van de Grote Sprong Voorwaarts behandeld. Telkens leverde dit voor mij beklijvende cinema op om de politiek sociale weefsels te ontwarren tijdens het communistische regime. De staatsinmenging en de beperkte vrije meningsuiting blijft iets onwerkelijks voor ons Westerlingen. We volgen het leven van Tietou die de gevolgen van het regime sterk ervaart doordat zijn ouders van hem worden weggehaald. The blue kite biedt een intens en authentiek portret af van dit coming of age verhaal. Halverwege zakte het een beetje in voor mij, maar het algemeen niveau blijft behouden. Opmerkelijk was inderdaad die mussencampagne die ik op het moment zelf moeilijk kon plaatsen. Maar als je sleutelt aan de biodiversiteit in een omgeving, dan heeft dan ongetwijfeld gevolgen.

Vooral erg stroperig en de film wist me daardoor lang niet altijd te boeien en daarmee wel te vervelen op momenten. An sich een interessant inkijkje in het China van toen maar visueel wat brak (dat ligt ook aan de technische kwaliteit van de camera's) en voor mijn gevoel afstandelijk waardoor ik nul binding kreeg met de personages. 2,0*.