D2: The Mighty Ducks (1994)

Te verwachten. Films als The Mighty Ducks hebben dus blijkbaar toch een publiek aan de haak weten te slaan. Mocht deze film op de dag van vandaag worden uitgebracht, zou ik nooit hebben verwacht dat het nog twee gevolgen en twee spin-off series zou krijgen. Toch weet Weisman er eentje van te maken. Vraag me niet hoe. Het niveau blijft echter hetzelfde. Wel fijn dat de film de origine en introducties al in de vorige film heeft gedaan. Het geeft deze film meteen meer de ruimte om zich op de sport te storten, en dit gebeurt vervolgens ook. Meer wedstrijden, meer sport, maar nagenoeg hetzelfde recept. Waar het in de vorige film misschien het team was dat de conflicten veroorzaakte, is het dit keer Estevez zelf die de boel lijkt te vergeten. Maar het personage van Estevez handelt vervolgens zo dom dat ik me afvraag of de connectie tussen de trainer en de teamleden niet gewoon een soort propagandavorm is. Ik krab mezelf toch wel op het achterhoofd hoe het zo ver kan komen in deze film. Misschien handig voor de levenslessen, maar de chronologie lijkt voor geen meter te kloppen. Zeker niet op zulk kort termijn. Verder blijft het allemaal lekker voorspelbaar en makkelijk, maar wel erg entertainend. Dat heeft er vooral mee te maken dat de hockeyspelletjes nooit echt vervelen. Het zijn allemaal bekende recepten die worden hergebruikt voor deze film, maar Weisman weet het wel vlot genoeg in beeld te krijgen. Niet dat de wedstrijden ook daadwerkelijk spannend zijn, maar ik kan me voorstellen dat de kinderen hier wel eventjes zoet mee zijn. Ik zou eigenlijk willen zeggen dat deze film een stap in de juiste richting is voor de reeks. Het publiek is het daar alleen kennelijk niet mee eens, maar ik zie liever sport dan het achtergrondverhaal van de poppetjes die erin zitten. Zeker als die poppetjes nogal dom handelen. Voornamelijk dat weerhoudt me ervan om de film te bekronen met een nipte voldoende. Ach, als de kinderen het maar leuk vinden. Toch?