Holiday Inn (1942)

Een film waar ik niet veel van verwachtte. Het is vooral bekend vanwege het nummer White Christmas en ik ging er dan ook van uit dat het enkel dat was wat de film bekend maakte. Een film gemaakt in oorlogsjaren op het randje van de Amerikaanse deelname in WO II. Tijdens de opnames zou Amerika via Pearl Harbor betrokken raken bij de wereldoorlog en daarom werden enkele scènes wat meer heroïsch gemaakt. Dat zie je aan de act bij 4th of July waar extra beelden te zien zijn op een filmdoek. De film kent een bekend verhaal van 2 mannen die achter hetzelfde meisje zitten. Maar het is net dat wat hier wel goed werkt. Ik ben geen liefhebber van al die feestdagen. De meeste ervan worden bij ons niet eens gevierd. En al op voorhand ging mijn voorkeur sneller naar Fred Astaire dan naar Bing Crosby. Maar ik betrapte me er op hoe ik zo meeleefde met Crosby (Jim in de film) als hij in de Holiday Inn een eigen leven opstart en met Linda een mooie vrouw naast zich heeft waar hij die plannen mee kan delen en dan komt Astaire (Ted in de film) dat allemaal verprutsen voor een carrière en het verwerken van het verlies van zijn geliefde op koste van de liefde van zijn maat. Ik had echt met Crosby te doen. Raar maar waar is het net dat spel tussen de drie figuren (en die manager als aanhangsel) de grote troef van de film. De liedjes van Crosby vallen wel mee, maar zijn gedateerd. En Astaire heeft ook al beter gedanst. Maar het is zeker niet slecht en past in het concept van al die feestdagen. De film is dan ook als muzikale komedie niet meteen memorabel, maar is wel een goeie romantische komedie geworden. Beter dan verwacht, maar zal denkelijk gezien het genre (de minder geliefde mix van romantiek, komedie en muziek) niet bij iedereen in de smaak vallen.

Zoals de andere films van Mark Sandrich een op routine gemaakte musical met een mager verhaaltje en een paar mooie songs: “White Christmas” en “Easter Parade”. Bing Crosby heeft een prachtige omfloerste zangstem, maar van zijn acteertalent ben ik niet onder de indruk. En Fred Astaire zónder Ginger Rogers vind ik twee keer niks.

Feelgood romantische kerstfilm uit de oude doos die me ondanks de mierzoete liedjes en dito romance zeker kon bekoren . Mooie decors ( zeker de Inn zelf )en de wintersetting is prachtig . Er is wat humor in verweven en dat werkt goed verder een gedateerde film maar wat maakt het uit , als kerstfilm zeker geslaagd .