A Woman under the Influence (1974)

Een dikverdiende Golden Globe en een Oscarnominatie voor Gena Rowlands die op verbluffende wijze de rol vertolkt van de psychisch gestoorde vrouw die daarenboven sterk onder de invloed leeft van haar, het misschien goed menenende, maar lompe, brutale en opvliegende man, eigenlijk evenzeer ziek als zij en een bemoeizieke, ook al niet verstandige familie en relaties. Ook Peter Falk is hier indrukwekkend. Schitterende film van Cassavetes met prachtige, werkelijk natuurlijk-oprechte scènes als de spaghettimaaltijd, de strandscène, de kinderen achteraan de truck... Een gevoelig werk ook, daar waar het trieste lot van de onschuldige kinderen emotioneel in beeld wordt gebracht. Ondanks de lange speelduur, geboeid gekeken naar deze film van Cassevetes, een topregisseur. Het schijnt dat er ruim 2 jaar aan de totstandkoming ervan werd gewerkt.

Gena Rowlands vertolking als Mabel, de labiele echtgenote van een eenvoudige arbeider en moeder van drie jonge kinderen, is er ééntje die schreeuwt om een Oscar en The Academy gaf gehoor aan die oproep. Het is wel wat moeilijk te accepteren dat echtgenoot Nick [Peter Falk] zo lang wacht met het zoeken naar hulp, want Mabels gedrag is behoorlijk extreem. Falk geeft Rowlands uitstekend tegenspel en de kinderen dragen hun steentje bij in de schrijnende finale. Cassavetes' documentaire-achtige regie verhoogt het gevoel van realisme, maar het duurt allemaal veel en veel te lang.

Een film waar je de tijd moet voor nemen (wat ik intussen al gewend ben bij Cassevetes) maar het mooie eraan is dat het zich ook beloont (in mijn ervaring). Wat een wereldprestatie van Gena Rowlands als de vrouw die net een tikje anders is dan wat als normaal wordt beschouwd en tussendoor ook wel serieus psychotisch overkomt. Haar confrontatie met de (buiten)wereld komt pijnlijk en schrijnend echt over. Ze lijkt zich op één of andere manier in een kinderlijke staat te bevinden, is heel oprecht, en dan wordt ze daar natuurlijk op afgerekend. Wat is normaal? Wat is abnormaal? Bij het observeren van het gedrag van de diverse personages begon ik soms toch te twijfelen. Cassevetes slaagt erin om natuurlijke dialogen te creëren, schijnbaar triviaal, en daarmee naar een plot toe te werken die zich ergens op existentieel niveau lijkt af te spelen. Straf.