The Last Waltz (1978)

De nukkige mopperkont Van Morrison die zelfs aan het dansen gaat. Een concert dat uberhaupt stemt tot weemoed met al die grote namen uit het verleden, dat een en al gebroederlijkheid en eensgezindheid uitstraalt. Daar kreeg ik het al aangenaam warm van. En met geen enkele dissonant: Al de artiesten die hier acte de presence geven als eerbetoon aan The Band, maken indruk. Hoogtepunten zijn dan ook amper te noemen. Een indrukwekkende registratie, formidabel door Scorsese in beeld gebracht. En wat beleven de leden van The Band ook een zichtbaar plezier aan dit afscheidsconcert. Hartverwarmend. Een unieke belevenis, en die in zijn soort waarschijnlijk wel nooit geevenaard zal worden.

Heel lang tegen aan zitten hikken, maar omdat ik nou eenmaal alles Scorsese's gezien wil hebben dan toch maar opgezet. Uiteindelijk niet echt mijn ding, ik had bijvoorbeeld graag minder muziek gehad en meer interviewfragmenten, maar dit is toch wel een heel bijzondere concertregistratie. Sfeervol en intiem, met een uitstekend presterende The Band. En wat een indrukwekkende, niet aflatende parade van gastzangers en- zangeressen, haast niet te bevatten.

Voor de zoveelste maal gezien: het afscheidsconcert van één van mijn favoriete bands ooit, met als gasten diverse andere favoriete artiesten inclusief mijn nummer 1, en daarvan dan de registratie geregiseerd door een favoriete regisseur. Kan bijna niet mis gaan, en dat doet het dan ook niet. Nu weer eens bekeken na het lezen van Robbie Robertsons autobiografie en het herlezen van Barney Hoskyns' boek over The Band, en dan wordt het al helemaal een feest der herkenning. Niet al mijn lievelingsnummers komen aan bod, en sommige optredens zijn minder interessant dan andere, maar als geheel is dit toch een prachtig document van een uniek gebeuren.         Eigenlijk opmerkelijk: voor een groep die zoveel respect heeft voor muziek uit het verleden (inclusief de zwarte rhythm & blues en vroege rock & roll) zijn er maar twee zwarte artiesten te zien: de Staple Singers krijgen een apart podium bij The weight, en voor het concert zelf is alleen Muddy Waters uitgenodigd (en die haalt I shall be released niet eens voor zover ik kan zien – voelde hij zich misschien niet helemaal op z'n gemak tussen al deze blanke supersterren uit de seventies?).