Calamari Union (1985)

Echt waar, Kaurismäki moet toch haast wel de koning van de kleine film zijn. Grote meesterwerken heeft-ie (dat weet ik nu al zo goed als zeker, ook al heb ik er pas zes gezien) waarschijnlijk nooit gemaakt, maar kleine meesterwerken zijn het tot nu toe stuk voor stuk. Gewoon een feilloze filmmaker, deze dekselse Fin. Zijn geheimen: stijlvol zwartwit, lelijke, zwijgzame mannen met leren jekkies, puntlaarzen en zonnebrillen, zwarte dan wel absurde humor, rijke fantasie, dwaze plotwendingen, belegen Amerikaanse blues, soul en jazzmuziek, en als destillaat van dit alles een onwaarschijnlijke hoeveelheid authentieke coolheid. Echt, in een all-time top 10 coolste films zou Kaurismäki meer dan eens vertegenwoordigd moeten zijn. Niets dan lof voor deze eigengereide vrijbuiter.

Dit is wel een erg absurde film van Aki. Misschien wel wat te absurd, want veel verder dan een hoop absurdisme komt de film ook niet. Al valt er wel veel te lachen.

Een behoorlijk absurde en droogkomische roadtrip, zoals alleen Aki Kaurismäki ze kan maken. Ik moet zeggen dat de humor hier soms wel heel zwart is. Ik had even wat tijd nodig om erin te komen. De zwart-wit fotografie zorgt in combinatie met de aangename muziek voor een bevreemdend, maar wel aangenaam sfeertje. De humor wist mij niet altijd te raken, maar er zitten in ieder geval meer dan voldoende geslaagde momenten in. Het feit alleen al, dat iedereen Frank heet, zorgt ook voor een aantal geslaagde momenten. En uiteindelijk ook hier wel weer aardig van genoten. De humor moet je liggen, maar als die bevalt, zal je ook de rest van het oeuvre van Kaurismäki goed kunnen smaken. 3,5*