One, Two, Three (1961)

Tweede kijkbeurt en eveneens enorm goed bevallen. Het is even inkomen, maar One Two Three wordt gaandeweg steeds leuker en leuker. En steeds sneller, tot op een moment waarop alles echt in een razend tempo voorbij vliegt. Billy Wilder geeft ons - zoals geen ander dat kan - een achtbaanrit van jewelste; men rent en vliegt door het beeld en de scherpzinnige dialogen en beledigingen volgen elkaar in een ongekend hoog tempo op. Je moet niet vies zijn van klucht-achtige films, karikaturen en voortdurend schreeuwende personages, maar vervelen is er in ieder geval niet bij. 4 sterren.

Jammer jammer jammer.... Dit vind ik nou echt zo'n film die schreeuwt om in kleur opgenomen te moeten worden. Helaas een zwart-wit opname, wat de hilariteit en de vele vrolijke momenten tekort heeft gedaan wat mij betreft. Kleur had deze film een hele zet extra gegeven om tot een compleet kijkfeest te worden.

Opnieuw een goede en vooral leuke komedie van regisseur Billy Wilder, eigenlijk meer een hilarische klucht vol chaotische toestanden. Dat alles samengeperst in messcherpe dialogen die in een moordend tempo over het scherm rollen. Af en toe werd het zelfs een beetje te veel van het goede en was een rustpunt in de film wellicht wat verstandiger geweest. One, Two, Three speelt met het vlotte scenario wel handig in op de toenmalige Oost West verhoudingen en de daaruit voortvloeiende koude oorlog commotie, en geeft daar een prachtige sneer aan. De film voelt zo nu en dan wel wat gedateerd aan, mede door de soort humor maar door de uitstekende rol van James Cagney (vooral zijn Duitse uitspraken waren dolkomisch) kon ik daar toch vrij makkelijk overheen stappen. One, Two, Three behoort weliswaar niet tot de allerbeste films van Wilder maar het is er zeker één die je een keer gezien moet hebben.