The Glenn Miller Story (1954)

Mooie film met goede rollen van Jimmy Stewart en June Allyson, maar het is natuurlijk vooral de prachtige muziek die hier sterren verdient. Naast de tijdloze klassiekers van Glenn Miller ook Basin Street Blues met Louis Armstrong en Gene Krupa. Prachtig!

Mooie film waarin James Stewart met pracht de rol van Glenn Miller tot zich neemt. De film is vooral een ode aan de muziek van de artiest en dat heeft onbewust wel z'n stempel. Je moet van de muziek houden om de film goed te vinden. Maar ik hou er wel van en geniet met de glimlach van het leven van Glenn Miller dat helaas een te vroeg einde kende. Opvallend snel ook na het overlijden van de man (gestorven in 1944 en de film is van 1955). Dat zorgt voor een persoonlijke touch dat nog eens versterkt wordt door enerzijds de hulp van enkele mensen bij de crew die dicht bij Glenn Miller stonden, en verschillende cameo's van tijdsgenoten die zo de sfeer nog dat extra geven. Veel muziek dat voor mij als liefhebber juist positief uitdraait. Het wordt nooit echt een topper, daarvoor is het net niet vlot genoeg. Maar de sfeer zit goed en de muziek klinkt leuk en de twee belangrijkste rollen van Glenn en Helen Miller zijn ook wel goed gedaan. Dus toch een hele goeie film geworden!

Stewart als Miller. Meest opvallende aan deze film is dat Mann bijna al het negatieve uit de weg gaat. Geen rise & fall zoals zo vaak het geval in dit soort films, enkel het positieve wordt gefilterd en aan elkaar geregen tot een aardige feel good film. Ik vond het best leuk, dat dramatische geleuter voegt toch zelden wat toe. Zo blijft een monter filmpje over. Stewart kan ik doorgaans niet uitstaan, maar samen met Allyson vormt hij een leuk duo. De muziek van Miller kende ik al (het helpt ook wel dat de film er z'n grootste hits pikt uiteraard), via een hoop kleinere scenes wordt de context van die bekende nummertjes geschetst. Tweede deel leunt inderdaad sterk op het muzikale, maar zonder dat het tempo echt uit de film gaat. Het einde is een beetje afgeraffeld, Miller die als illustere voorganger van een clubje bekenden ook het leven liet in een vliegtuigcrash, wat er allicht mee voor gezorgd heeft dat deze film zich niet echt een rise & fall structuur kon aanmeten. Meest tragische figuur van deze film is trouwens Ed. Ed komt niet in beeld, maar heeft Helen na een verloving van minstens twee jaar moeten afstaan aan Miller. Eén telefoontje was blijkbaar voldoende, dat moet Ed toch wel zeer gedaan hebben. Maar zo ging dat vroeger wel meer blijkbaar. 2.0*