Lola Rennt (1998)

Lola Rennt Fantastische film. Zo zie je maar wat je allemaal kan doen met weinig middelen. Een sterke visie van de regisseur, een inventief verhaal, originele visuals en uiteraard de weergaloze Franka Potente, meer heb je niet nodig. Het lijkt een best straight forward verhaal te zijn, maar door de snelle editing en de animatie weet je al snel dat je met een speciale film te maken hebt. En daar komen de alternatieve tijdslijnen nog eens bij. Lola Rennt heeft een korte speelduur en iedere seconde telt en wordt benut. De casinoscene, de bankoveral (de film heeft ook humor), maar ook de rustige en roodachtige intermezzo's tussen Lola en Manni (Bleibtrue)… Alles klopt. En alles wordt ondersteund door opzwepende muziek die de film een geheel eigen vibe geeft. Een film als Lola Rennt is uniek en moet worden gekoesterd. Allemaal kijken deze film.

De snelle montage, het hyperkinetische sfeertje en de opgefokte elektronische muziek sluiten aan bij de jongerencultuur van de jaren '90. Franka Potente oogt atletisch, rebels en vurig met haar geverfde haar. Moritz Bleibtreu heeft meer geblokte energie. Er is bijna voortdurend beweging, al zijn er een paar momenten van stilstand, zoals wanneer de portier haar vertraging doet oplopen. Er zit een filosofisch thema in: de verschillende mogelijke werkelijkheden. Het vlindereffect houdt in dat één kleine gebeurtenis een totaal andere toekomst kan veroorzaken. Hier zien we drie verschillende werkelijkheden achtereen. In tegenstelling tot bij Sliding Doors (1998) hebben ze gekozen voor drie werkelijkheden met een totaal verschillende ontknoping, dus geen voorbestemdheid maar contingentie. Tussendoor zijn er enkele fotomotages met een mogelijke toekomst van een nevenpersonage. Er zijn ook twee flashbacks als intermezzo, waarbij de twee hoofdpersonages samen in bed liggen, beschenen door rood licht. Eén interpretatie is dat alleen deze intermezzo's echt plaatsvinden; dat de rest gefantaseerd is. Het feit dat Lola tweemaal op rij wint in het casino doet die derde versie op een fantasie lijken. Ze wint met het getal 20, niet toevallig het aantal minuten dat ze heeft om het geld te verzamelen. Er zijn ook komische momenten, zoals met die zwerver en met die ruit die al dan niet aan diggelen gereden wordt. Je kunt het resultaat ondergaan als een sneltrein waar je op stapt, maar het kan ook aanzetten tot reflectie.

Prima prent met een fijne originele inslag. En met origineel bedoel ik niet perse dat het de allereerste film is die het timeloopconcept erbij pakt, maar de aanpak is 'prettig onbeholpen'. Het acteerwerk is niet zo denderend en op een of andere manier past dat juist in het plaatje. De editing, animatie, camerawerk en techno-light-score is dermate hip en flashy, dat het misschien wat geforceerd voelt, maar ook dat werkt. Net als de stijlkeuze boven logica gaat (pak toch een fiets of metro ipv dat rennen, wees helder naar je vader, waarom midden op de weg rennen/staan). Eigenlijk is het dus best een gek filmpje. Het waant soms als een afstudeerproject, maar toch voelt het origineel en hapt het heel prima weg.