Manhattan (1979)

De film staat nog altijd overeind. Het is een meerwaarde van Woody Allen om de film in het zwart-wit te maken, zodat het tijdloos blijft. Bovendien kan hij hierdoor het hart van Manhattan weergeven en ligt de focus niet op de gebouwen van de stad zelf. Het verhaal is een cynische wereld vol romantiek en kunst als een hoop hipsters avant la lettre. Allen heeft al beter geschreven, maar toch hoort dit tot één van zijn betere films. Boeiende personages en dialogen, Woody Allen zelf ook in vorm en meer dan enkel een neurotische Amerikaan. Vooral visueel is het mooi om te zien en is de coctail met de dialogen een heerlijke klassieker.

Liefhebbers van New York zijn bij Woody Allen altijd aan het goede adres. 'Manhattan' is zijn ultieme ode aan de stad. De prachtige openingsbeelden op muziek van George Gershwin zijn al genoeg om je in te pakken. Daarna volgt nog een dun verhaal vol 'first-world-problems': writer's blocks, buitenechtelijke affaires, roddel en achterklap, midlife-crises oftewel de gebruikelijke Allen-cocktail. Er is veel aandacht besteed aan belichting en locaties en dat zorgt er voor dat 'Manhattan' warschijnlijk zijn beste film is.

“My analyst warned me, but you were so beautiful I got another analyst.” Manhattan is weer een echte Woody Allen film. Ik zie de man liever in de regiestoel dan als acteur, en Manhattan is hier het schoolvoorbeeld van. De film ziet er werkelijk fantastisch uit, en de manier waarop Allen New York in beeld brengt (in zwart-wit) moet worden onderwezen op iedere filmschool. Allen zelf speelt weer een neurotisch type met duidelijk wat problemen, en het begint soms op een trucje te lijken. Gelukkig is Diane Keaton er nog. Over het subplot rond Isaac en de 17-jarige Tracy (Allen en Hemingway) zullen we het dan maar niet hebben.