My Fair Lady (1964)

“There can't be any feeling between the likes of me and the likes of you.” In My Fair Lady laat Audrey Hepburn maar weer eens zien wat voor icoon ze is. Charismatisch, mooi, stijlvol, grappig en innemend, maar ook sarcastisch en vilein als het moet. Hepburn mag zich in My Fair Lady helemaal uitleven. De film is drie uur lang, maar dat voelde ik eigenlijk op geen enkel moment. De tijd vliegt voorbij, en dat komt ook door de vaart die regisseur George Cukor erin houdt. Geen enkele scene voelt overbodig, en ook de details kloppen. De muziek, de production design, de kostuums, de soms vlijmscherpe dialogen, de rol van Rex Harrison etc. Alles klopt. Ik had zelf voor een ander einde gekozen, en vooral het laakbare gedrag van professor Higgins gedurende de film had wat meer consequenties mogen hebben. Maar echt storen doet het niet.

Ik ben momenteel een autobiografie van Hepburn aan het lezen en uiteraard gaat dit ook samen met het kijken van films waarin de halve Nederlandse schittert. Ik heb een aantal films van Hepburn in de kast staan en deze had ik nog niet gezien. Eenmaal erin gedrukt schrok ik wel even van de speelduur, want dat is niet niets voor een film als dit. Dit gezegd hebbende, de film lijdt inderdaad onder de lange speelduur. Het wordt soms repetitief en de liedjes zorgen er vaak voor dat het allemaal wat te lang door ettert. Na 5 minuten zingen over hoe ze Hepburn iedereen voor de gek hebben laten houden weet je het wel, en dan gaat het nog langer door. Dit soort liedjes waarin Harrison niet echt zingt, maar op de maat teksten eruit poept is in het begin leuk, maar later halen ze de tempo uit de film. Al met al hadden ze de film niet langer dan 2 uur moeten laten duren. Daarnaast voelt de gehele film een beetje als een toneelstuk aan, iets dat meer oudere films hebben. Het is niet vervelend om naar te kijken, maar de sets ogen wel als 1 groot toneelstuk en de dialogen zijn net wat te gekunsteld. Tegenwoordig weten ze films toch wat intensiever en persoonlijker te maken. De dialogen zijn daarentegen gelukkig wel erg vlot en ik kan genieten van het overdreven typetje dat Hepburn neerzet. Doordat het plot redelijk over de top is blijft de film erg vlot en luchtig om naar te kijken. Het zou een probleem zijn geweest als de film zichzelf te serieus zou nemen. Het is allemaal wat gedateerd en behoorlijk langdradig, maar het luchtige karakter, de soms erg leuke liefjes (a Little bit of Luck) en de altijd betoverende Hepburn maken de bijna 3 uur toch nog meer dan dragelijk! 3,0*

In 1964 was het studiosysteem aan het instorten, maar deze film doet alsof er niets aan de hand is. My Fair Lady heeft oude roots. In 1913 schreef George Bernard Shaw het toneelstuk Pygmalion. Een zwijgende Pygmalion werkt natuurlijk niet, maar bijna vanaf dat er in films gepraat werd is Pygmalion verfilmd. In 1937 in Nederland (het was de eerste vooroorlogse Nederlandse film die ik zag zelfs) en een jaar later in het Verenigd Koninkrijk. In 1956 werd het omgewerkt naar de musical My Fair Lady en daar is dit een verfilming van. Het is klassieker Hollywood dan het jaartal doet vermoeden. Dus een studioproductie met gedetailleerde decors (het was heel even de duurste film geschoten in de VS zelfs). Een hoofdrol die toen publiek trok (Hepburn, bovendien wel vaker rollen gespeeld waar ze op en neer gaat tussen sociale klassen). Een regisseur met veel ervaring die het mag maken. (Cukor had meer dan drie decennia ervaring) Een klassieke opzet en de lengte die toen bij ambitie hoorde. Compleet met intermission. Het was nog een hit ook. Oscar beste film (de reden waarom ik dit nu keek). Acht Oscars in totaal zelfs. En de op een na grootste hit van dat jaar. Hepburn zong niet goed genoeg om in deze gladgestreken productie zelf te mogen zingen. De film is vooral heel erg lang en rekt het verhaal enorm uit. Leukste is eigenlijk Harrisson die niet meteen het publiek naar de theaters trekt, maar zeer geschikt is maar wel de leukste quotable taal uitslaat. Zeker zijn mysogenie met een dikke knipoog op het eind. Maar een beetje end of an era was het wel. 5 jaar later was de klassieke musical van dat jaar een flop (Hello Dolly!) en won Midnight Cowboy beste film. Andere tijden.