Spice World (1997)

Eén grote nachtmerrie deze film. Paniek, rennen, schreeuwen, bloed en tot een soort monsters transformerende mensen. De beelden zijn al even hysterisch als de mensen. Perfect het Kafkaiaanse gevoel uitgebeeld. Je weet totaal niet wat er aan de hand is. De buitenwereld is afgesloten, van binnenuit is er overal gevaar, chaotische toestanden, niemand te vertrouwen, 80 minuten in een achtbaan van hysterie, verwarring en adrenaline. En idd, kijken tot het eind, maakt de ziekelijke duistere wereld compleet. Niet zo heerlijk.

'Spice World' (1997) is ofwel een postmodern meesterstuk over een groep jonge vrouwen die gevangen zit in het voorgefabriceerde keurslijf van de celebrity-cultus; ofwel een bijzonder luie poging om te kapitaliseren op een mediahype. The Spice Girls touren rond met hun bus, er gebeuren dingen, ze testen kleding, bereiden concerten voor of treden op, en er gebeuren weer andere dingen. Ondertussen hebben 'the girls' heuse persoonlijkheden omdat hun eendimensionale typetjes nog wat vetter zijn aangezet dan gebruikelijk. Proef ik daar zelfs een spottende 'zelfreflexieve' knipoog naar hun totstandkoming als girlband!? Met grapjes over hun gefabriceerde persona en een dik aangezet soort Britsheid, zoals Roger Moore die iets teveel geniet van zijn rol als Spice villain i.p.v. Bond villain. De film werkt aardig als het speelt met de campy kant van de popgroep. Hun liedjes (ik kan ze allemaal nog meezingen...), hun gekke huppeltjes en dansjes en natuurlijk hun trademark: de uitzinnige fashion statements. En die goede oude jaren negentig toen cynische harde grappen en openlijk seksisme nog mochten in een tienermeidenproductie. Maar er is een reden dat een videoclip geen 93 minuten duurt, want onzinnige willekeur wordt repetitief als het alleen bedoeld is om er het imago van een populaire girlband mee te ondersteunen. Een hoop indrukken zonder ziel of emotie, maar met een nostalgische vibe omdat het natuurlijk wél gewoon The Spice Girls zijn. Al die herinneringen...