Austin Powers in Goldmember (2002)

De derde Austin Powers wordt veelal gezien als duidelijk de minste, hoogstwaarschijnlijk omdat de koek wel redelijk op is. Daar had ik zelf iets minder last van. Uiteraard is de film - net als de vorige - een kopie van de eerste film, met een hoop terugkerende grappen. Soms is dat jammer, zo’n Fat Bastard is duidelijk terug vanwege het succes van de tweede film, maar de verrassing is er wel af. Dan heb ik liever een nieuw figuur, ook al is Goldmember niet Mike Myers’ beste typetje. Er zijn verder niet heel veel nieuwe figuren, de meest duidelijke is Michael Caine als Austins vader. Geen slechte keuze, geestig om Caine in zo’n rol te zien. De ‘nieuwe’ elementen (zoals de openingsscène) vallen meteen op; niet eens omdat ze zo briljant zijn, maar omdat ze enigszins vernieuwend voelen in deze film vol herhaling van zetten. Maar net als bij The Spy Who Shagged Me moet ik stellen dat ik deze herhalingsoefening - hoewel lui - niet als heel vervelend heb ervaren. Alsnog is het waarschijnlijk goed dat Myers en Roach bij dit deel gestopt zijn, ze hebben de personages echt wel tot de laatste drup uit weten te melken. 3 sterren.