Brighton Rock (1948)

Een aardige film noir met een leuk Brits sfeertje. Het acteerwerk is degelijk, soms net iets erover, maar vooral de rol van Hermione Baddeley vond ik best sterk. Qua uiterlijk doet ze erg aan Gena Rowlands denken en qua manier van praten trouwens ook. Ik miste vooral enige vorm van spanning, waardoor Brighton Rock soms ook wel wat inzakt qua niveau. Dat komt ook omdat er vaak een hoop dialoog inzit, die niet altijd ergens toe leidt en soms zelfs helemaal nergens over lijkt te gaan. Gelukkig is het allemaal wel erg onderhoudend en maakt de sterke sfeer best veel goed. Brighton Rock is voor de liefhebbers van het genre zeker geen straf om te bekijken. Verre van slecht, maar desondanks ook zeker geen topper. Voldoende van mijn kant, deze keer dus. 3,0*

Goeie film over de jonge leider van een criminele bende in Brighton Rock. Een uitstekende en ook best spannende opening. Dit niveau weet de film niet de hele lengte vast te houden, maar er zitten nog genoeg goeie scenes in. Hier en daar ook mooi in beeld gebracht met strak camerawerk. Richard Attenborough is tegen verwachting in goed gecast en maakt een prima indruk met zijn indringende blik.

Gangstersaga's waren al populair in de V.S. in de jaren 1930, maar in Groot-Brittannië was dit een nieuw genre. Het hoogstaande Engels van het theater moest plaatsmaken voor Cockney en boeventaal. De titel van Graham Greene verwijst naar een soort snoep waarop de naam Brighton leesbaar blijft. Het komt tot een botsing tussen het criminele milieu en de vrolijke vakantiegangers in deze kuststad. Richard Attenborough, toen nog zonder wit haar en baard, speelt de rol van Pinkie. Hij is klein als een pink, maar probeert groter te lijken met stoer gedrag, volwassen kleding en brillantine in z'n haar. In plaats van zaken op hun beloop te laten reageert hij met overdreven paranoia en agressie. Halverwege raakt z'n gezicht verwond, waardoor hij aan Scarface doet denken. Hij is bang om later in de hel terecht te komen. Rose is naïef en onschuldig als een roos, maar raakt toevallig in de plot verwikkeld. Ze is door en door katholiek. Het einde, verschillend van het boek, lijkt wel een goddelijk ingrijpen in de vorm van een kras op een grammofoonplaat. Andere belangrijke personages zijn het slachtoffer Fred; en Ida, die de rol van amateurspeurder op zich neemt. Bij de introductie van Pinkie krijg je alleen z'n handen te zien, die in close-up een wurgbeweging maken. Een dramatisch hoogtepunt is de moord op Spicer, met die vermolmde balustrade. Regen, schaduw en spiegels versterken het grauwe sfeertje. Voor sommige straatscènes werd een verborgen camera gebruikt, zodat nietsvermoedende voorbijgangers in beeld komen. Het strand, de pier en de paardenrenbaan zijn optimaal benut. Een ritje door een kermistunnel zal nooit meer hetzelfde zijn.