Le Bonheur (1965)

Glossy sixties-film: in het beste geval een prachtig kleurrijke wereld waar Brigitte Bardot en Dalida eeuwig jong zijn...in het slechtste geval krijgen we associaties met Peek & Cloppenburg, Roosvicee en "Lekker brood verdient Bona". Plot zit ook nog op een soort van fotoroman-achtig iets en de moraal blijft lang onduidelijk. Heeft zeker wat intrigerends allemaal, erg mooi gemaakt, maar tegelijkertijd oppervlakkig.

Een gelukkig huwelijk, dotjes van kinderen, picknicken in het park, nog een liefje erbij: het kan niet op, le Bonheur, en Varda smeert het met een zekere terloopsheid, maar evengoed duimendik met veel bloemen en vrolijke kleuren over het scherm. Zodat het toch weer iets heel nadrukkelijks krijgt. Godard kwam in 1964 met Une Femme Mariée, en Varda lijkt een beetje aan die film, die tot Godards beste werken behoort, te refereren, met de gefragmenteerde shots van afwisselend de vrouw en de geliefde van Francois, en de borden en opschriften als 'temptation', 'assurance', en 'confiance' die met enige regelmaat in beeld verschijnen en die kennelijk verwijzen naar de handelingen, dan wel de mentale gesteldheid van de protagonisten. De dramatische wending lijkt een ommekeer in te luiden, maar het ziet er naar uit dat het niet meer is dan een rimpeling in het gezinsgeluk. Dat lijkt althans de fraaie eindsequentie te suggereren. Het geeft le Bonheur een merkwaardige, ietwat bittere bijsmaak.

Mijn beste Varda tot nu toe. Wat een geweldig leuke film! Enorm kleurrijk met al die bloemenpracht en de olijke kleedjes van Thérèse. Een echte zomerfilm en eigenlijk ook wel een film om vrolijk van te worden. Varda slaagt erin om elk shot iets extra's te geven. Iets nostalgisch, dromerig, onschuldig en vrolijk. Het schilderachtige decor, sterk ondersteund ook door wat opgewekte klassieke muziek doen je wanen in la douce France. Het opperste gezinsgeluk wordt visueel perfect uitgebeeld. En toch wil François meer en zoekt hij het vleselijke genot ook elders. En hij vindt het goed dat zijn lusten ook maximaal worden bevredigd. Hij zegt het zonder schroom, met een haast logische uiteenzetting dat je bijna zou denken, alé wat voor een bekrompen geest ben ik? Nu, geen confrontatie met al dit overspel. Zo zit Varda niet elkaar denk ik. En toch moest ik even fronsen hoe het harmonieuze gezinsgeluk gewoon wordt verder gezet na de dood van Thérèse. Alsof je een paar kapotte schoenen inruilt voor andere. De één voor de ander, en het leven gaat door. Idyllisch, maar tegelijk hoogst vreemd. In al mijn ruimdenkendheid is het moeilijk een concreet oordeel te vellen over François. Was het leven maar zo simpel ...