Bullet Ballet (1998)

Halfje eraf. Eerste keer toen ik deze zag vond ik de film écht zwaar wegen. Dat het doet het nog steeds wel, maar toch iets minder overweldigend. Dat gezegd zijnde blijft dit wel een erg leuke en boeiende Tsukamoto. Hij richt zich iets meer op de dramatische kant hier, hoewel z'n typische stijl wel volop behouden blijft. Mooi zwart-wit werk bijgestaan door een geweldige soundtrack. Qua gestileerde impact heeft deze film nog niks van pluimen verloren. Maar door de iets grotere focus op het verhaal stoorde ik me toch aan het povere acteerwerk. Tsukamoto zelf doet het nog wel goed, hij weet wat zijn films nodighebben, maar Kirina Mano voelt zich zichtbaar onwennig voor de camera, wat na een tijdje aardig begint tegen te staan. Gelukkig dat Tsukamoto het allemaal kundig maskeert met z'n geweldige stijltje, maar in de eindafrekening kost het de film toch een half puntje. 4.0* en een uitgebreide review

Kort na Tokyo Fist deze gezien, en och wat is dit toch weer goed. Zoals ik bij Tokyo Fist al zei: Het is jaren terug dat ik me voor het laatst heb verdiept in Tsukamoto... en Tokyo Fist was al meteen een vette inkopper die het voornamelijk moest hebben van de prachtige visuele aspecten en de Urban Sfeer. De Urban sfeer keert weer terug in Bullet Ballet, samen met de typische geflipte montages zoals ik me van Tsukamoto herinnerd heb. Alleen nu is het in het zwart wit. Een man (Tsukamoto geeft zichzelf wederom de hoofdrol) krijgt een obsessie voor de zelfmoord van zijn vrouw; die zelfzelf door het hoofd geschoten heeft. Na deze traumatische gebeurtenis is de man met niks anders bezig dan te reconstrueren en te proberen begrijpen hoe dit heeft kunnen gebeuren. Als hij banden legt met de onderwereld om een soortgelijk pistool te vinden waarmee zijn vrouw zichzelf van kant had gemaakt, krijgt hij te maken met een buitensporig hoertje en een groepje punks die al heel snel niet het beste met hem voor hebben. De film wisselt af van de man naar deze krankzinnige punks die rondzwerven door de achterbuurten van Tokyo en zo de rivalen hebben. De man bouwt een soort van band op met het hoertje, wat nog wel eens voor tamelijk ontroerende scenes zorgt. De onvergetelijke momenten waren die stukjes waarbij de shots van dat pistool worden afgewisseld met oude oorlogsbeelden, en uiteraard die heuse geschifte gangfight (staat er daar nou iemand te bellen terwijl hij met zijn andere hand zijn tegenstanders te lijf gaat?). En nogmaals, het zwart-wit zorgt hier voor een perfecte rauwe sfeer, in combinatie met de groezelige randbuurten van Tokyo. Ook de geflipte heavy metal soundtrack werkte goed mee bij de scenes. Ja, dit was me weer een filmpje wel. Blij dat ik me deze maand weer in de man verdiept heb. 4,5*

Misschien niet altijd een coherent verhaal, want ik moest er toch even de aandacht bijhouden om mee te zijn. Niet dat het nodeloos complex wordt, maar vaag is het wel. Visueel dan weer een pak sterker met die fijne zwart wit structuren en een tempo dat zowel rustig als in een stroomversnelling komt bij de geweldplegingen. Niet ondersteboven van deze film, maar de appreciatie is wel aanwezig. Acteerwerk soms nogal hysterisch en overroepen (letterlijk dan), niet altijd ongewoon bij Aziatische films, maar hier viel het toch op.