Le Dîner de Cons (1998)

Francis Veber is een meester in het schrijven en maken van films met kolderieke ontwikkelingen, die veelal gebaseerd zijn op scherp geschreven, hilarische dialogen. Deze klucht bevestigt dat nogmaals. Het verhaal komt wat aarzelend op gang, maar vanaf het moment dat Jacques Villeret –in een rol die hem op het lijf geschreven is– aankomt bij zijn gastheer is het lachen, gieren, brullen. Net als in andere films van Veber komen de grappen en bruuske wendingen in sneltreinvaart voorbij. Jammer, maar helaas... blijkbaar heeft iemand het nodig gevonden voor het Amerikaanse publiek een remake te maken. Wat een ramp...!

Ik had er niet veel van verwacht en wellicht daarom positief verrast. De film doet aan als een toneelklucht waar je zo Piet Bambergen en Rudi Falkenhagen de rollen ziet spelen. De maffe en ongeloofwaardige situaties blijven elkaar maar opvolgen. Je moet er tegen kunnen, want ietwat flauwig is het wel. Gelukkig schiet het nergens echt uit de bocht, zijn de personages aardig uitgebalanceerd en de humor regelmatig genoeg voor een gulle glimlach. Minpunt is dat er op het eind toch nog een serieuze scene in gestopt moet worden. En misschien ook wel dat we nooit op het getitelde diner aankomen Vermakelijk tussendoortje.

Franse comedy classic die in Frankrijk zelfs Titanic overtrof aan de box office. Het is er aan te zien dat het een toneelstuk verfilming is die het eigenlijk heeft van zijn spitse dialogen. Le Diner de Cons is een woordenduel tussen Pierre, die geregeld een willekeurige sul meebrengt naar een diner met vrienden om hem de hele avond uit te lachen. Met Pignon heeft hij wel een top-exemplaar te pakken in die mate, dat hij zelf in allerlei problemen verwikkeld raakt die te maken hebben met zijn vrouw die hem verlaat. Leuk was het wel, hilarisch vond ik het nergens, maar het deel met de belastingcontroleur was wel schitterend. De meesten zullen beter de Amerikaanse remake "Dinner for Schmucks" kennen.