Bonnie and Clyde (1967)

Beginscène (het ontwaken van Bonnie) en de befaamde eindscène konden mij wel bekoren. Beide -niet geheel toevallig- vanwege het montagewerk. Verder is het een strontvervelende aanéénrijging van soortgelijke scenes waarin het belabberde acteerwerk de boventoon voert. Met name Gene Wilder was verschrikkelijk (en overbodig). Ben nog wel benieuwd naar Penn's Dead of Winter (1987) (uitgebracht op BR door 88 Films, dus ligt klaar) en eventueel ooit nog Night Moves (1975) ... maar die kans is klein.

Knappe film die uiteindelijk als een voorloper van de latere misdaadfilm mag worden aanzien. De speelse toon doorheen de terreur maakt dat het publiek zich instinctiefmatig achter het misdaadkoppel schaart. Zoek zelf maar uit in welke toppers dit fenomeen nog zal opduiken... Werkelijk uitstekend acteerwerk en vakvol regiewerk van Arthur Penn.

Tegenvallende herziening. Indien Bonnie en Clyde elkaar nooit hadden ontmoet, dan wachtte hen misschien een lang en normaal burgerleven. Hun koppel was een explosieve cocktail van liefde en gevaar ... de verfilming begint als een romantische onderneming van ongebreidelde vrijheid, maar die stilaan omslaat in grimmigheid wanneer ze alsmaar strakker in de greep raken van de ordediensten. Echter valt de film meermaals stil met dialogen tussen hen waarvoor ik weinig interesse had en waarbij ik me begon te vervelen. Ik vond B&C soms een tempo-probleem hebben. De broer (Hackman) en vooral de schreeuwerige schoonzus van Clyde maakten de film er niet beter op. Wat een onuitstaanbare figuur en onrealistische weergave. Het is nog steeds een klassieker die een kijkbeurt verdient, maar de tand des tijds begint toch serieus te knagen.