Miracle (2004)

Prima reconstructie van het mirakel van Lake Placid (hoewel je de 5 gouden medailles van Eric Heiden toch ook een mirakel mag noemen). De VS namen revanche voor de even pijnlijke als controversiële verloren basketbalfinale tijdens de Olympische Spelen in 1972 door Rusland in de halve finales van het Olympische ijshockeytoernooi van 1980 te verslaan. Het was de eerste keer sinds 1960 dat Rusland het toernooi niet won. De film richt zich vooral op coach Herb Brooks [Kurt Russell] die in 1979 besluit het roer flink om te gooien: hij laat een aantal topspelers thuis en vervangt ze door mensen die - in zijn ogen - beter in het team passen omdat ze een bepaalde taak goed kunnen uitvoeren. Zijn meerderen zijn daar uiteraard niet over te spreken, bovendien zijn de spelers bepaald niet overtuigd van hun eigen kunnen. Het is aan Herb en zijn staf om de spelers om te smeden tot een team én ze het geloof te geven dat ze iedereen, zelfs de Russen, kunnen verslaan. Kurt Russell is overtuigend in een rol waarin zijn frustratie over het feit dat Brooks de laatste speler was die afviel voor het Olympische team in 1960, schuil gaat achter een masker van kalmte en verbetenheid. De manier waarop de spelers langzaam naar elkaar toegroeien is boeiend en geloofwaardig neergezet en het feit dat de cast grotendeels uit talentvolle ijshockeyers bestaat, betekent dat de reconstructies van de trainingen en de wedstrijden absoluut overtuigen. De scherpe montage draagt extra bij aan een stukje sporthistorie dat niet bijzonder diepgravend, maar wel zeer goed gemaakt en uitermate onderhoudend is.

Oei, de film begint ontzettend zwakjes. De eerste scenes zijn onder niveau en zo is het ingewikkeld om goed in het verhaal te komen. Maar Russell tackelt dit probleem eigenhandig door een ijzersterke rol neer te zetten. Los van de slechte start en los van de nodige clichés heeft de film toch iets overtuigends in zich. Zeker het bekijken waard. *3.5

Een hier stoicijnse Kurt Russell is geweldig in dit verder weinig bijzondere sportdrama, gebaseerd op ware gebeurtenissen. De film zit onderhoudend in elkaar en weet op visueel vlak absoluut te overtuigen, maar de overige personages blijven aan de oppervlakkige kant en de plot ontvouwt zich op voorspelbare wijze. Niet verkeerd, maar de andere twee sportdrama's van regisseur Gavin O'Connor, Warrior en The Way Back, zijn beter.