The Forgotten (2004)

Bij het lezen van het verhaal leek dit een super spannende mystery thriller, maar uiteindelijk een redelijke SF thriller. De film begint erg mysterieus, maar gaat meteen al in een rap tempo naar de clou. Erg jammer want een wat langere twijfel over de mentale gesteldheid van Telly had de film zo veel beter gemaakt! Aan de ene kant wel verrassend, maar aan de andere kant is de spanning dus wel meteen al een stukje minder wat dat betreft. Hoewel de film bij vlagen veranderd in een "goedkope" x-files aflevering, blijft de zoektocht naar Sam wel spannend. Julianne Moore blijft altijd goed en geloofwaardig acteren in dit soort genres, alleen wel jammer dat Gary Sinise een te kleine rol had. Wanneer er in het begin wat langere twijfel was ingebouwd en later wat meer mysterieuze sf was toegepast (ipv afgeraffelde goedkope gebeurtenissen) had het best een topper kunnen zijn, maar alsnog voldoende. 7- 3*

Weer zo'n film die gaandeweg steeds zwakker wordt. De opbouw is prima. Het is al vrij snel duidelijk dat er iets niet klopt met Telly en dat wordt dan ook niet al te lang uitgerekt maar snel uit de doeken gedaan: fijn. Een psychologische thriller is aanstaande. Gaandeweg blijken we met een X-Files-achtige sf te maken te hebben: ook niks mis mee, daar kan ik prima in meegaan (ik kan me voorstellen dat sommige mensen daar afhaken). Moore's acteerwerk is prima. Ook dat niet alles uitgelegd wordt kan ik verteren, dat is namelijk niet het belangrijkste van het verhaal. Maar wat wel het belangrijkste is voor de schrijver/regisseur, pakt me dan weer niet. Het drama, de ouder-kind-band: nope. Natuurlijk is dat kind uberschattig en lachend bij het vertrekken in het vliegtuig, 'i love you mom', en is de moeder zo trots en blij, en moeten we dat telkens weer zien. Ja ja, wat een drama toch. Het einde is tenenkrommend: moeders liefde wint het van een alien-experiment en alles wordt teruggedraaid, vreselijk. Het uitgangspunt rondom het geheugen is interessant, maar de gekozen weg en uitwerking was voor mij jammerlijk.

Erg slecht. We krijgen eerst een hoop aanwijzingen dat het karakter van Moore aan waanideeën lijdt, maar dan voel je al aan dat blijken zal dat ze het volkomen bij het juiste eind had. En dan vindt er een hoop paranormaliteit plaats, waarbij je inderdaad aan The X-Files moet denken, want antwoorden krijgen we niet. Het karakter van Moore krijgt natuurlijk wel zoals verwacht haar zoon terug. Dat gebrek aan antwoorden kan soms leiden tot een beklemmende en intrigerende atmosfeer, hier wekt het vooral het gevoel van een goedkoop trucje op. In combinatie met de voorspelbaarheid rondom het karakter van Moore kom ik op 0,5* uit.