The Defiant Ones (1958)

Sterke film, die met een vrij eenvoudig zwart-wit verhaal het probleem van de rassenkwestie in Amerika nog maar eens eventjes aanhaalt. Het is inderdaad niet al te subtiel, maar het werkt allemaal wel en dat is toch het belangrijkste. De kracht zit hem hier vooral in het acteerwerk en het samenspel van de twee hoofdrolspelers. Tony Curtis en Sidney Poitier spelen vol overtuiging, maken van hun personages echte mensen en zijn ten alle tijde geloofwaardig. Daarnaast is de film bij vlagen best spannend en vond ik het einde gewoonweg erg goed. Eenvoud kan soms ook een sterke kracht zijn en daar is The Defiant Ones het bewijs van. 4,0*

" You can not lynch me, I'm white". De film is één grote schets van de minachting van het zwarte ras - met als hoogtepunt in de film de houding van de vrouw - in de States in de jaren 50. Nochtans is het zowel blank als zwart die hoopt op een beter bestaan. Meerdere zeer goed gebrachte scènes die het thema van de film sterk onderlijnen. "The Defiant Ones" is een goede film van Stanley Kramer, in zwart-wit, hoe kon het anders. Tony Curtis, nochtans een grote uit die tijd, won nooit een Oscar maar werd met deze film toch voor ééntje genomineerd.

Goed idee was dat, om een blanke en een zwarte aan elkaar te ketenen voor een anti-racistische film. In de praktijk wellicht ondenkbaar, maar het is het lesje verdraagzaamheid dat telt hier. Ik vraag me wel af wat deze film met de Amerikanen heeft gedaan en hoe ze naar deze situatie keken... Curtis en Poitier zetten sterke prestaties neer; gaan enerzijds elkaar te lijf en leren anderzijds respect opbrengen voor elkaar. De remake uit 1996 ("Fled") vind ik erg verbleken nu ik het origineel heb gezien.