Thirteen Days (2000)

Dit is zo'n film die iedereen moet zien tijdens geschiedenisles op scholen. Het waargebeurde verhaal van de grootste ''near miss'' na de 2e wereldoorlog die bijna tot de 3e wereldoorlog heeft geleid als het militaire industriele complex in Amerika zijn zin had doorgedreven. Onder een Bush of Trump had dit zeker anders afgelopen. Hoewel ik soms wel twijfel over Trump, lijkt me meer een verdwaalde zakenman met wat teveel narcistische trekjes, maar zeker geen idioot. Later betaalde JFK een hoge prijs voor zijn politiek sociale houding die hem tot 1 van de grootste helden van de moderne tijd maakten, wat mij betreft. Van hem komt ook het citaat 'Zij die een vreedzame revolutie onmogelijk maken, maken een geweldige revolutie onvermijdelijk'. Film zit mooi elkaar ook en kijkt lekker weg.

“The sun came up. Every day the sun comes up says something about us.” Vakkundig gemaakte film over de Cuba crisis. Lang en oerdegelijk, maar ook verrassend enerverend en zelfs spannend. Politieke biopics kunnen soms taai zijn, maar regisseur Roger Donaldson weet het tweeënhalfuur interessant te houden. Veel dialogen en achterkamertjespolitiek, en de acteurs zijn perfect gecast. Costner, Greenwood als Kennedy en Culp als ‘Bobby’ Kennedy zijn de drie acteurs die er voor moeten zorgen dat ook de persoonlijke en menselijke kant van het verhaal werkt, hoe sentimenteel en patriottistisch het soms ook wordt. Want Donaldson schuwt het sentiment niet, maar dit soort acteurs zorgen ervoor dat het een beetje binnen de perken blijft.

Erg wisselvallige film. Het is een mengelmoesje van een echte acteursfilm, een dikke laag moralisme, en een - naar mijn smaak dan - dikke saus religie tegen een achtergrond van historische gebeurtenissen. Dat het zich in het verleden afspeelt moet nog eens benadrukt worden door scènes die in zwart-wit beginnen en dan overgaan in kleur of door korrelig defensie-archiefmateriaal erin te plakken. Dat had bij mij tot gevolg dat ik de ene scène tandenknarsend uit moest zitten maar de volgende toch weer onder de indruk was van het acteerspel of de mooie props, of een lijntje dialoog. En dan weer een tenenkrommende scène. Vooral Bruce Greenwood doet het goed, (ook al is hij geen Kennedy) en Dylan Baker. Costner is wisselvallig, en zijn overdreven accent leidt vaak af. En tussen dit alles door fietst de achtergrond van de Cuba crisis. Maar goed, ondanks de kritiekpunten is het wel een voldoende, maar de balans is in het voordeel van hollywood gegeven en niet aan de geschiedenis,