Howards End (1992)

Lang niet op het niveau van "Remains of the Day" maar toch een keurige film over de rijke bourgeoisie van een paar eeuwen geleden, waarvan Britten het pattent hebben om dergelijke intriges van romantiek, naijver, standenonderscheid e.d. in een aanvaardbare film te gieten. Een degelijk script en, gelet op de cast, kon ook het acteerwerk niet achterwege blijven.

De film verhaalt over de zusters Schlegel. Helen wordt afgewezen door de jongste zoon van de Wilcox-familie, Margaret blijft echter bevriend met Mevrouw Wilcox. Een tijdje na de dood van mevrouw Wilcox vraagt meneer Wilcox Margaret ten huwelijk. Helen wil dat meneer Wilcox het arme koppel Bast helpt en zorgt voor nogal wat commotie in de familie... Emma Thompson zette een leuke Margaret neer, haar positiviteit deed me een beetje aan mijn moeder denken. Daarnaast ook Anthony Hopkins (in een totaal andere rol als Hannibal Lecter) en een jonge Helena Bonham Carter voor de Tim Burton-films. Ondanks dat het zo'n lange film was voelde het tempo soms wat te gehaast aan. Bepaalde dingen lijken zo heel plotseling te gebeuren, bijvoorbeeld Mr. Wilcox die met Ms. Schlegel wil trouwen. Het huis Howards End was als het ware een MacGuffin. Het verhaal speelt zich er nauwelijks en we krijgen het interieur niet eens volledig te zien, maar toch speelt het een beslissende rol in het verhaal. De film was weer prachtig opgenomen. Heerlijke Britse setting met upper-class-taferelen die doen denken aan vroege Hitchcock's zoals Rebecca. Ook erg mooie muziek van Richard Robbins. Hoewel Howards End het zeker wint qua sfeer, was The Remains of the Day toch wat sterker qua inhoud. Bovendien kwamen Hopkins en Thompson daarin ook beter tot hun recht. Howards End voelt meer aan als een subliem geschoten soap. Desalniettemin weer heerlijk ontsnapt aan het heden met dit mooie kostuumdrama van James Ivory.

Heerlijke licht voortkabbelende film die Engeland op z'n mooist laat zien. Daar bedoel ik het decor mee natuurlijk, niet de klassentegenstellingen van toen, die verre van mooi waren. Schitterende Engelse tuinen die haast verwilderd lijken maar tegelijk ook volmaakt. Wat een enorm verschil met die keurige burgertruttige tuintjes hier in Nederland. De muziek is fantastisch, van heel lieflijk tot zwaar bombastisch. Kleinigheden in de film die ik heel leuk vond, zoals dat rijtje boeken Dickens dat in de kast wordt gezet of de huishoudster van Howards End die dat zwaard uit de schede trekt. Iedereen acteert uitstekend. Jammer alleen dat Vanessa Redgrave als stamhoofd van de familie Wilcox niet de gehele film te zien is en al vrij snel het loodje legt, haar personage vond ik namelijk wel intrigerend. Op een gegeven moment zitten ze met z'n allen rond de tafel, zegt Redgrave: 'Ik heb altijd het idee gehad dat als we de moeders uit alle landen bij elkaar konden brengen er nooit meer oorlog zou zijn.' Dat klinkt heel mooi en er wordt dus ook instemmend geknikt. Maar even later zegt ze, over de vrouwenbeweging, dat discussies maar beter aan mannen overgelaten kunnen worden en dat ze dolblij is dat ze niet hoeft te stemmen. Oh, en Hopkins, ook al zo goed. Hij lijkt hier een beetje op Fritz Haarmann vind ik, de Duitse seriemoordenaar. 'Oh look, that's awfully jolly. Especially that foxglove.' 'It's digitalis.' 'Digitalis? Sounds like a sneeze...'