Keetje Tippel (1975)

Ook een typische Nederlandse Verhoeven film, maar wel een tikkeltje beter dan Turks Fruit (een vergelijk ligt toch voor de hand aangezien de regisseur + hoofdrolspelers dezelfde zijn). Ik begrijp wel de populariteit van de laatste film ten opzichte van deze. Die straalt toch het vrijgevochtene uit van die jaren uit, wat destijds meer zal hebben aangesproken dan de historische setting van deze film. Die setting vind ik dan weer wat interessanter, al is de uitwerking nog steeds vrij oppervlakkig. Gebaseerd op de autobiografie van een schrijfster die destijds zelfs als kanshebber op de Nobelprijs voor de literatuur werd gezien, voelt dit toch meer als typisch Verhoeven aan. Veel nadruk op seks dus, wat samen met voedsel de hoofdmotivatie van ieders daden in deze film lijkt te zijn. Alleen de hoofdpersone lijkt zich daarvan te onttrekken, maar blijkt naar het einde toe toch ook niet gespeend van opportunisme te zijn om het maar beter te krijgen. Niet al te diepgaand dus, althans in de figuurlijke zin. De beelden zien er net als in Turks Fruit wat stoffig uit, op een mooie bootscène aan het begin na; de muziek valt wel wat meer op. Het hoofdthema van Van Otterloo is erg mooi, en verder past Offenbach ook wel bij de betreffende parkscène. Hier zit toch vooral het beetje extra in ten opzichte van Turks Fruit. Mede daarom een halfje extra ten opzichte van die film. 2*.

Aangename verfilming van Neel Doff’s autobiografische romans over haar jeugd en haar ervaringen in de prostitutie. Het fraaie camerawerk van Jan de Bont geeft de film een authentiek uiterlijk. Daarnaast is het verhaal, vooral vanwege het feit dat het gebaseerd is op echte belevenissen, boeiend genoeg om het over het algemeen nogal matige acteerwerk een beetje door de vingers te zien. De film behoort niet tot het beste werk van Paul Verhoeven, maar is zeker niet slecht.