Nixon (1995)

Uitstekend! Ben altijd wel te vinden voor een biografie van iemand die geschiedkundig gezien wel wat te betekenen heeft (of dat nu in positieve dan wel negatieve zin is maakt niet veel uit). En wat een mooi stukje moderne na-oorlogse geschiedenis van de VS is dit geworden! Had aanvankelijk wat angst dat de film gezien de lange speelduur zou gaan vervelen, maar niets is minder waar. Heb me werkelijk geen seconde verveeld. Nou ja, goed dan, de flashbacks naar zijn jeugd vond ik niet altijd even geslaagd en interessant. Zullen we het even over Nixon hebben? Hopkins, wat een performance. Geweldig! Ik was echt vergeten dat ik naar een acteur zat te kijken, en dat is wat een acteur moet nastreven. De mens Nixon komt in deze film naar voren als iemand die aan grootheidswaanzin lijdt. Kan het dat hij schizofreen was trouwens? Hoe vaak hij niet naar zichzelf verwees in de derde persoon! Verder iemand die over lijken gaat als het om macht gaat en zelfs op het einde nog steeds vindt dat hij niets verkeerd gedaan heeft - "Een stom inbraakje". Ook enorm op zichzelf gefocust en vatbaar voor manipulatie van zijn stafmedewerkers. Dat er ooit sprake is geweest van een atoombom op Hanoi te gooien of het leger in te schakelen en een burgeroorlog te starten in de VS is toch te gek voor woorden! Dat een dergelijk sujet überhaupt aan het hoofd gestaan heeft van het machtigste land ter wereld is beangstigend. In ieder geval, het is een uitermate boeiend kijkstuk geworden dat zowel het politieke als persoonlijke leven van Nixon onder de loep neemt. Aanrader!

Erg interessant portret over Nixon. Wat Anthony Hopkins in deze film neerzet is echt verbluffend. Het is bijna angstaanjagend hoe goed hij in deze film Nixon speelt. Ondanks de lange speelduur is de film geen één moment langdradig. Vooral de politieke intriges vind ik erg interessant. Goede donkere muziek van John Williams. 4,0*

De film doet veel goed. Dit is een heel behoorlijke inkijk in het leven rond president Nixon. Vooral het politieke spel in de achterkamertjes vind ik boeiend om te zien. De aankleding is prima en de regie is goed met een vlotte montage die de 190 minuten soepel voorbij laten gaan. Maar het gespeel met verschillende formaten en zwart-wit is een pak minder dan in Born on the Fourth of July en JFK. Daar leek het ook de inhoud te ondersteunen, nu lijkt het soms meer zinloze spielerei. Verder vind ik de persoon Nixon nog steeds niet echt naar voren komen. Hopkins doet het goed al neigt het soms naar het theatrale, maar echt antwoorden krijg ik als kijker niet, Er lijkt wat gezocht te worden in de jeugd van Nixon maar echt overtuigend vond ik dat niet, eerder wat goedkoop. En hoewel de 190 minuten vlotjes verlopen is het net iets te lang voor de inhoud. 3,0*.