Beautiful Girls (1996)

Tsja. Kennelijk toch al eens gezien - de scène met de sneeuwschuiver was me wel wat bijgebleven. En de rest gelukkig wel weer vergeten. Want toch verder een weinig opvallende film, afgezien van de acteurs/trices die later beroemd zouden gaan worden. Niet dat er in deze film nou zo goed geacteerd wordt - in de eerste minuten, bij het drinken van de warme choco gaat het al behoorlijk mis. En over het geheel valt het verhaal toch wel behoorlijk tegen. Er zijn toch echt talloze films in dezelfde sfeer die heel veel beter gelukt zijn - en zoiets als een Singles (1992) is dit toch absoluut niet. Nathalie Portman steelt de film wel, eigenlijk. En verdiend ook nog. De rest laat vooral zien wat we achteraf in al hun rollen zien terugkomen - Matt Dillon's ietsje vermoeide scheve glimlach, Uma's knipperende wenkbrauw. Een voorspelling die toch een beetje uitgekomen is, daarmee.

Reünie-films zijn altijd "In" en deze "Beautiful Girls" is gelukkig niet zo dom-dwaas als heel veel van dergelijke films waarbij tieners amper volwassen zijn geworden en is dus ook wat inhoudelijker. Groots is het echter ook weer niet, daarvoor zijn er te veel clichématige toestanden en personages. Een piepjong Natalie Portman is erg charmant en speelt een dertienjarige die zoals steeds bij Amerikanen, heel intelligent is en haar leeftijd ver voor.

"A supermodel is a bottled promise!" Deze film herinnerde ik me vooral vanwege Michael Rapaports onverwacht lyrische ontboezeming over de waarde van vrouwelijke schoonheid. Bij herziening begrijp ik waarom er niet méér is blijven hangen, want buiten Willie (Timothy Hutton) krijgen de personages eigenlijk niet veel diepte, en hoewel de lijst van bekende acteurs en actrices onwaarschijnlijk groot is zitten er niet veel tussen die mijn aandacht kunnen vasthouden. Je zou Beautiful girls kunnen zien als I vitelloni vijf jaar later, en het is mooi dat er zoveel aandacht is voor het ensemblespel van de enthousiaste en (meestentijds) jonge cast, maar er komt eigenlijk maar heel weinig boeiends van de grond, en de onaantrekkelijke fotografie van het onaantrekkelijke stadje doet de film ook geen goed. Afgezien van de rol van Hutton wordt het voornaamste lichtpuntje verrassend genoeg verzorgd door een actrice waar ik zelf nooit veel mee heb gehad maar van wie ik de laatste tijd steeds meer ga inzien dat ze toch wel degelijk een hoop in haar mars heeft: Natalie Portman steelt moeiteloos elke scène waarin ze verschijnt, en haar ontmoetingen met Hutton zijn steeds vermakelijk èn spannend. O, en natuurlijk het hilarische gebruik dat Hutton maakt van de sneeuwschuiver...