Prince of the City (1981)

Lumet weet de sfeer van begin jaren 80 New York prachtig weer te geven. Deels door de setting en deels door de rauwe personages. Knap hoe er een genuanceerd beeld van corrupte agenten wordt neergezet, iets dat je niet vaak ziet. De cast is sterk, inclusief Williams, waarbij je de twijfel en angst in zijn ogen ziet. De lange speelduur is geen probleem en de film verveelt geen moment.

Uitstekende film waarin een agent van de narcoticabrigade als informant optreed tegen corrupte agenten. Gebaseerd op een waargebeurd verhaal over een jarenlange operatie (en wellicht hierdoor ook wat aan de lange kant). Het verhaal wordt gaandeweg steeds beter. Realistisch en zonder enige opsmuk in beeld gebracht mede dankzij het locatiewerk. Een vergelijking met Serpico kan niet uitblijven, maar dat niveau redt deze film niet en bovendien is Treat Williams geen Al Pacino.

Sidney Lumet en Jay Presson Allen kregen een Oscar-nominatie voor het scenario van dit lange, complexe, maar altijd boeiende verhaal dat gebaseerd is op de ervaringen van New York detective Robert Leuci, die zich vrijwillig meldde bij een commissie die onderzoek deed naar corruptie binnen het politiekorps. Een onderzoek dat het directe resultaat van de onthullingen van collega Frank Serpico eind jaren '60, vereeuwigd in Al Pacino's definitieve doorbraakfilm Serpico die geregisseerd werd door... Sidney Lumet! Lumet keert dus terug naar dit thema met Treat Williams in de rol van klokkenluider Sonny Leuci. Zijn besluit om te praten en mee te werken met de commissie betekent dat hij door zijn collega's verguist zal worden, maar dat is een prijs die hij bereid is te betalen. Waar Sonny niet op had gerekend is dat een aantal onderzoekers hem niet vertrouwd omdat hij zelf een paar keer schuldig is geweest aan corruptie. En zo belandt Sonny tussen de wal en het schip en wordt het steeds moeilijker om (letterlijk en figuurlijk) overeind te blijven, ondanks de steun van zijn vrouw [Lindsay Crouse]. Je moet je hoofd er van begin tot einde bij houden om het plot goed te kunnen volgen, ook al omdat vanwege de vele verschillende personages en omdat de scheidslijn tussen de 'goeden' en de 'slechten' (bewust) niet altijd scherp zichtbaar is. Treat Williams geeft de film regelmatig een flink adrenalineshot en zorgt ervoor dat dit relevante, schrijnende relaas zeer de moeite waard is.